Laparoscopische cholecystolithotomie

Met belangstelling las ik het artikel van Hoozemans et al. getiteld ‘Laparoscopische cholecystolithotomie’ in de rubriek Nieuwe Technieken.1 De auteurs stellen het verwijderen van galstenen met behoud van de galblaas voor in plaats van cholecystectomie. Een oude discussie komt in een nieuw jasje bovendrijven.

De chirurg Carl Langenbuch voerde in 1882 in Berlijn, de eerste cholecystectomie uit bij een patiënt met galsteenlijden. Een golf van kritiek van zijn collegas volgde na publicatie van deze operatie in de Berliner Klinische Wochenschrift.2 Met name de chirurg Robert Lawson Tait in Birmingham schreef in de Lancet dat het wegnemen van de galblaas voor steenlijden een ‘absurd en gevaarlijk idee’ was. Hij was een voorstander van de cholecystostomie: het openen van de galblaas en verwijderen van de stenen waarna de galblaas over een drain gesloten werd. Langenbuch geloofde dat de galblaas de stenen juist veroorzaakte en dat het in situ laten van de galblaas tot recidief stenen zou leiden. Dat laatste blijkt mee te vallen kunnen we nu na 140 jaar wel stellen.

Patiënten die een maagverkleiningsoperatie hebben ondergaan, hebben in de eerste vier jaar na de operatie een verhoogd risico op symptomatisch galsteenlijden. Het verrichten van een laparoscopische cholecystolithotomie lijkt in deze groep voordelen te hebben. Wanneer dichthechten van de galblaas problemen geeft, zou in plaats van tot cholecystectomie over te gaan, de galblaas over een drain gesloten kunnen worden (die na 2-3 weken wordt verwijderd). Zo zal Lawson Tait met zijn pleidooi voor behoud van de galblaas, nu nog een bijdrage leveren.