De patiënt aan het woord

Terug naar de IC

Citeer dit artikel als
Ned Tijdschr Geneeskd. 2014;158:B1017
Download PDF

Samenvatting

Rob Bruntink lag 3 weken op de IC van het ziekenhuis in Gorinchem met een longontsteking en een onbekend virus. Het bracht hem onder andere een sepsis, multi-orgaanfalen en een aantal keer een pneumothorax. Daarna lag hij nog enige weken op een longafdeling en woonde enige maanden in een verpleeghuis om te revalideren. Een klein jaar na zijn ontslag gaat hij terug naar de IC-afdeling.

‘Volgende week ga ik terug naar de IC-afdeling waar ik in het voorjaar 3 weken heb gelegen. Ik droomde er over. Ik liep naar de ingang. Links van de deur stond een verpleegkundige die zei: “Dit is de afdeling waar je 3 weken lang je best hebt gedaan te sterven.” Rechts van de deur stond een verpleegkundige die zei: “Dit is de afdeling waar je 3 weken gevochten hebt voor je leven.”’

Waar ben ik?

‘Waarom ga ik er eigenlijk naar toe? Het voelt vanzelfsprekend. Ik wil eindelijk weleens zien waar ik heb gelegen. Ik heb, met dank aan de medicatie, geen plaatje in mijn hoofd van hoe het eruitzag. Ik heb eerder tientallen verschillende plaatjes. Ik heb gedacht dat ik in de ziekenhuizen van Gent, Parijs en Amsterdam (OLVG) heb gelegen. Ik kan me mijn verbazing nog herinneren als ik mijn ouders weer naast mijn bed zag staan: “Hoe bestaat het, het is hen wéér gelukt mij te vinden…”

'De IC is echter geen hotel'

Ik heb gedacht dat ik in een psychiatrische kliniek was opgenomen. Ik herinner me een deur, rechts van me, in een hoek. Achter die deur was de eetstoornisafdeling. Daar werden mensen gepijnigd. Er werd in ieder geval geschreeuwd. Er werd hard ‘Nee’ geroepen.

Ik heb gedacht dat ik opgenomen was op een afdeling voor mensen die te weinig in God geloofden. Ik zat in een CMP, een christelijk motivatieprogramma. Pas als ik christelijk genoeg zou zijn, en dit ook gepassioneerd genoeg zou kunnen uitdragen, zouden “ze” mij los maken en zou ik uit bed kunnen.

Ik heb gedacht dat ik mijn beroep (ik ben freelancejournalist) in een nieuw soort organisatievorm uitoefende. Ik schreef niet meer zélf de verhalen, nee, ik lag in bed, ik had personeel en stuurde dat woordeloos, vanuit mijn brein, aan. Bij die nieuwe organisatievorm hoorde een nieuw kantoor. Ik dacht dat mijn nieuwe kantoor in ’s-Hertogenbosch stond. Ik kan me herinneren dat ik me heb afgevraagd of dat wel zo praktisch was. Ik woonde toch in Leerdam? Het was overigens best een mooi kantoor. Zo’n 8 bij 4 meter. Misschien komt dat overeen met de afmetingen van de IC-afdeling. Er was overigens nog wel iets raars aan dat nieuwe kantoor. Er brandde altijd licht. Buiten was het donker. En ik vond het ook vreemd dat bijna alles – het plafond, de deuren – wit geschilderd was. “Als ik de eigenaar van dit kantoor ben, waarom hebben ze mij dan niet gevraagd in welke kleuren het geschilderd moest worden?” Ik zou namelijk nooit voor wit gekozen hebben.

Ik heb een nacht gedacht dat ik meedeed aan een onderzoek. Er was in een Vlaamse stad een huis waarin een x aantal mensen collectief zelfmoord had gepleegd. Nu lag ik in dat huis, samen met anderen, en wij werden onderzocht. Via ons konden de onderzoekers zicht krijgen op wat er zich destijds in dat huis moest hebben afgespeeld. Wat de gevoelens en gedachten waren van de latere zelfdoders. Wat de motieven waren. Ik heb zelden zo’n horrornacht gehad.

'Ik speelde de stervende patiënt'

Ik heb gedacht dat ik meedeed aan een film. De film werd opgenomen in Parijs. Ik speelde de stervende patiënt. Ik werd het hele ziekenhuis doorgereden. “Kijk, dit is een stervende patiënt.” Ik had het erg benauwd. Ik had er genoeg van. Ik wilde uit mijn rol stappen. “Maar nee, ik moest nog even volhouden”, zei de verpleegkundige die mijn bed voortduwde. Juist nu. Ik kreeg een naald in mijn borst. Ik herinner me het uiterlijk van de arts. Waarschijnlijk was dit het moment waarop de tweede drain in mijn longen werd aangelegd.’

Waarom ga ik terug?

‘Waarom ga ik eigenlijk terug naar de IC? Vooral omdat ik het uitzicht wil zien vanaf het bed. Ik zou wel weer in dat bed willen liggen. Het liefst zou ik een nacht willen blijven. Om de geluiden en geuren tot me door te laten dringen. De IC is echter geen hotel.

Ik zal tijdens mijn bezoek ook “mijn dossier” gaan doornemen met een verpleegkundige. Ik wil weten wanneer ik enigszins bij bewustzijn of wakker ben geweest. Misschien zegt dat iets over wanneer ik herinneringen als bovenstaand heb opgelopen. Om een of andere reden lijkt me dat belangrijk. Zijn het beelden uit de laatste dagen of uit de gehele periode? Over een ruime week zal ik het weten. Misschien.’

Immuunmodulatie voor sepsis: het roer om?

Gerelateerde artikelen

Reacties