Neoadjuvante systemische therapie bij het primair operabel mammacarcinoom: meer voordelen dan alleen borstsparende behandeling

Onderzoek
M.E. Straver
J.C. van Adrichem
E.J.Th. Rutgers
S. Rodenhuis
S.C. Linn
C.E. Loo
K.G. Gilhuijs
H.S.A. Oldenburg
J. Wesseling
N.S. Russell
N. Antonini
M.T.F.D. Vrancken Peeters
Citeer dit artikel als
Ned Tijdschr Geneeskd. 2008;152:2519-25
Abstract
Download PDF

Samenvatting

Doel

Analyseren in welke mate de belangrijkste doelen van neoadjuvante systemische therapie (NST) bij patiënten met een primair operabel mammacarcinoom bereikt worden, te weten borstsparende operatie en pathologisch complete remissie (pCR), en beoordelen van responsevaluatie.

Opzet

Retrospectief.

Methode

In een retrospectieve analyse van 254 patiënten, behandeld met NST in de periode januari 2000-april 2007 in het Nederlands Kanker Instituut-Antoni van Leeuwenhoek Ziekenhuis, werden patiënten met inoperabele ziekte (T4 en/of N3) geëxcludeerd. Responsevaluatie vond voornamelijk plaats met contrastversterkte MRI, waarbij van chemotherapieschema werd veranderd bij < 25 afname van de tumorgrootte in de contrastuitwasfase. De definitie van pCR was: de afwezigheid van invasief carcinoom in de borst en axilla in het resectiepreparaat.

Resultaten

Bij patiënten met ductale en lobulaire tumoren werd een toename in borstsparende therapie gezien van respectievelijk 32 en 17 en een pCR van 12 en 2. Secundair moest een mastectomie verricht worden vanwege irradicaliteit bij 3 van de ductale en 50 van de lobulaire tumoren. Uit multivariate analyse bleek het moleculaire type, gedefinieerd op basis van expressie van hormoonreceptoren en humane epidermale groeifactorreceptor 2 (HER2), te weten luminale (oestrogeenreceptor-positieve), basale (negatief voor hormoonreceptoren en HER2) en HER2-positieve tumoren behandeld met trastuzumab, de enige onafhankelijke variabele te zijn die gecorreleerd was met het bereiken van een pCR, respectievelijk 2, 28 en 35 (p = 0,004). Bij 43 patiënten werd het chemotherapieschema aangepast omdat de tumor onvoldoende reageerde, 72 (31/43) liet daarna een goede klinische respons zien.

Conclusie

De waargenomen toename van het aantal borstsparende behandelingen na NST was klinisch relevant. NST is mogelijk effectiever wanneer men tussentijdse evaluatie verricht met contrastversterkte MRI, zodat men de behandeling kan aanpassen. Bij de keuze van behandeling kan men rekening houden met de duidelijke variatie tussen zowel histologische als moleculaire typen van de tumor.

Ned Tijdschr Geneeskd. 2008;152:2519-25

artikel

Inleiding

Zie ook de artikelen op bl. 2495, 2501 en 2507.

Bij patiënten met een inoperabel mammacarcinoom (T4 en/of N3) is in Nederland neoadjuvante systemische therapie (NST) de standaardbehandeling. In westerse landen wordt NST in toenemende mate ook toegepast bij grote, operabele tumoren (T3 of T2) en bij patiënten met bewezen lymfekliermetastasen. Daarentegen is men bij deze groep patiënten in Nederland terughoudend met het preoperatief toedienen van systemische therapie. Dit waarschijnlijk omdat tot op heden geen overlevingsvoordeel aangetoond is voor neoadjuvante ten opzichte van adjuvante therapie, al is de gedachte wel dat micrometastasen door NST al vroegtijdig opgeruimd worden zodat verdere uitgroei hiervan voorkomen wordt.1

Ondanks het uitblijven van een overlevingsvoordeel heeft NST wel verschillende andere voordelen. Ten eerste is door reductie van de tumorgrootte vaker borstsparende therapie mogelijk.2 Ten tweede kan de respons van de tumor op chemotherapie geëvalueerd worden. Het bereiken van een pathologisch complete remissie (pCR) na NST is gekoppeld aan een betere prognose.1 3 Momenteel wordt onderzocht of de respons van een tumor op systemische therapie tussentijds kan worden beoordeeld, zodat bij onvoldoende respons aanpassing van het chemotherapieschema mogelijk is, met als doel de overleving te verhogen. Ten derde biedt NST vele mogelijkheden voor translationeel onderzoek, bijvoorbeeld naar het verschil in respons tussen histologische en moleculaire typen borstkanker (met translationeel onderzoek probeert men laboratoriumbevindingen te vertalen naar de kliniek).

De twee meest voorkomende histologische typen, te onderscheiden door hun groeipatroon en expressie van E-cadherine, zijn lobulaire en ductale carcinomen. Genexpressiestudies hebben geleid tot de identificatie van 3 moleculaire borstkankertypen.4 Deze typen zijn grofweg te onderscheiden door verschil in hormoonreceptorstatus en door de aanwezigheid van amplificatie van humane epidermale groeifactorreceptor 2 (HER2). Het luminale type is oestrogeenreceptorpositief en HER2-negatief. Het basale type is oestrogeen- en progesteronreceptornegatief, en HER2-negatief: zogenaamd ‘tripelnegatief’. Het derde type betreft de HER2-positieve tumoren.

Wij beschrijven in dit artikel onze resultaten met NST bij patiënten met een operabel mammacarcinoom en wij richten ons daarbij vooral op de genoemde onderwerpen.

patiënten en methode

Patiënten

Dit onderzoek betrof een retrospectieve analyse van 254 patiënten die in de periode van januari 2000-april 2007 in het Nederlands Kanker Instituut-Antoni van Leeuwenhoek Ziekenhuis (NKI-AvL), Amsterdam, behandeld werden met NST volgens onderzoeksprotocol. Alle patiënten met inoperabele carcinomen (T4 en/of N3) werden geëxcludeerd. De patiënten participeerden in gerandomiseerde studies naar de effectiviteit van verschillende chemotherapieschema’s of werden volgens het onderzoeksprotocol behandeld, echter zonder randomisatie (tabel 1).

Het belangrijkste selectiecriterium was een carcinoom dat te groot was voor cosmetisch en oncologisch adequate borstsparende therapie én de zekerheid dat de patiënten in aanmerking kwamen voor adjuvante chemotherapie. Volgens de TNM-classificatie komt dat neer op patiënten met tumoren > 3 cm diameter of de aanwezigheid van lymfekliermetastasen (stadium IIb of stadium III). Belangrijkste exclusiecriteria waren metastasen op afstand, een verminderde ejectiefractie (

Chemotherapieschema

In 2000 werd in het NKI-AvL gestart met de NOODCD-studie waarin gerandomiseerd werd tussen het standaard antracyclinebevattende schema (6 kuren AC: doxorubicine en cyclofosfamide) en een antracycline-taxaanbevattend schema (6 kuren AD: doxorubicine en docetaxel). Van de 107 behandelde patiënten in deze periode participeerden 51 patiënten. Deze studie werd in 2005 opgevolgd door de NO4POM-studie, waarin een tussentijdse evaluatie met de mogelijkheid tot switch van chemotherapieschema plaatsvond en onderscheid werd gemaakt in de aan- of afwezigheid van HER2-amplificatie. Van de 144 patiënten, behandeld na 2005, namen 63 patiënten deel aan deze studie. Bij patiënten zonder HER2-amplificatie werd gerandomiseerd het AC- en het CD-schema (6 kuren capecitabine en docetaxel) aangeboden. Na 3 kuren vond responsevaluatie plaats, waarna van chemotherapieschema gewisseld werd als de respons onvoldoende was. Patiënten met HER2-amplificatie werden wekelijks behandeld met het PTC-schema (6-wekelijkse toediening van paclitaxel, trastuzumab en carboplatine), gevolgd door twee weken alleen trastuzumab. Hierop volgde responsevaluatie; bij onvoldoende respons werd overgegaan op 4 kuren FE75C-T (fluorouracil, epirubicine, cyclofosfamide en trastuzumab) en bij een gunstige respons werd gerandomiseerd tussen continueren van PTC (2 maal de genoemde cyclus) of werd overgegaan op 4 kuren FE75C-T.6 Buiten studieverband werden enkele andere schema’s gebruikt.

Chirurgische behandeling

Retrospectief werden de chirurgische mogelijkheden bij presentatie bepaald, dat wil zeggen borstsparende ingreep of mastectomie. Vervolgens werd deze vergeleken met de ingreep die daadwerkelijk was toegepast na de NST. Het type ingreep werd gekozen aan de hand van de borst- en tumorgrootte, aanwezige microcalcificaties, multifocaliteit, oncoplastische mogelijkheden en voorkeur van de patiënt. Bij patiënten met bewezen lymfekliermetastasen voor NST werd een okselklierdissectie uitgevoerd na het afronden van de chemotherapie.

De indicatie voor postoperatieve radiotherapie werd gesteld op basis van de oorspronkelijke tumorstadiëring, onafhankelijk van de respons op NST. Hormoonreceptorpositieve patiënten kregen 5 jaar adjuvante hormonale behandeling en HER2-positieve patiënten ontvingen tevens 1 jaar adjuvant trastuzumab.

Responsevaluatie

Sinds 2005 vond tussentijdse responsevaluatie plaats; bij onvoldoende respons werd het chemotherapieschema veranderd. Er werd 3 maal contrastversterkte (‘enhanced’) MRI verricht: bij aanvang, tussentijds en na het voltooien van NST. Dit onderzoek werd uitgevoerd met een 1,5 T MRI-apparaat dat voorzien was van een bilaterale mammaspoel. Daarbij werd een standaard mammaprotocol gevolgd dat bestond uit een T1-gewogen serie gevolgd door een dynamische serie na toepassing van gadoliniumcontrast. Een gunstige respons werd gedefinieerd als een afname van meer dan 25 van de grootste diameter van de contrastuitwas in de tumor (figuur 1). De afname van uitwas bleek uit een multivariate analyse bij eerder onderzoek de beste parameter voor responsevaluatie.7 Op grond van de ‘receiver operating characteristics’(ROC)-analyse kozen wij voor de definitie van een gunstige respons voor een afkappunt bij 25. Wanneer MRI-evaluatie niet mogelijk was, werd de tumorrespons gebaseerd op echografie/mammografie en lichamelijk onderzoek.

Een pathologisch complete remissie (pCR) werd gedefinieerd als de afwezigheid van invasief carcinoom in de borst en lymfeklieren in het resectiepreparaat.8 9

Statistische analyse

Verschil in pCR tussen bepaalde groepen werd geanalyseerd met een exacte toets van Fisher. Met logistische regressie werden de factoren bepaald die gecorreleerd waren aan de pCR. Bij de berekeningen werd gewerkt met SAS-software versie 9.1 (SAS Institute Inc. Cary, VS).

resultaten

De patiënt- en tumorkenmerken staan in tabel 1. De mediane leeftijd was 45 jaar (23-76), de meeste patiënten waren premenopauzaal (70) en hadden een ductaal mammacarcinoom (78). Het merendeel werd initieel behandeld met AC (70), 20 met een taxaan bevattend regime (AD of CD) en 8 met een trastuzumab bevattend regime (PTC).

Meer borstsparende ingrepen

Van alle 254 patiënten werden er 251 geopereerd (figuur 2). De overige 3 patiënten zagen op eigen verzoek af van verdere behandeling. Bij de ductale carcinomen (n = 195) werden 65 patiënten die initieel in aanmerking kwamen voor een mastectomie alsnog borstsparend geopereerd na NST. Bij 2/65 (3) patiënten werd secundair alsnog een mastectomie uitgevoerd vanwege irradicaliteit van de eerste ingreep. Door de NST nam het aantal met borstsparende therapie behandelde patiënten toe met 32 (63/195).

Bij lobulaire tumoren (n = 42) werden 14 patiënten die initieel in aanmerking kwamen voor een mastectomie, borstsparend geopereerd en ondergingen 7/14 (50) een secundaire mastectomie vanwege irradicaliteit. De toename van het aantal borstsparend behandelde patiënten was 17 (7/42). Er waren geen patiënten die vanwege progressie een mastectomie moesten ondergaan, terwijl zij aanvankelijk al borstsparend geopereerd konden worden.

Na een mediane follow-up van 22 maanden (uitersten: 3-87) had 3 (7/254) een lokaal recidief. Wanneer wij specifiek keken naar patiënten bij wie de ingreep was omgezet van mastectomie naar borstsparende therapie, was het percentage lokaal recidief ook 3 (2/70).

Pathologisch complete remissie (pCR)

Van alle geopereerde patiënten had 12 (29/251) een pCR van zowel de primaire tumor als de lymfekliermetastasen en 18 (45/251) remissie van alleen de primaire tumor na benadeling met NST (tabel 2). De remissie van lymfekliermetastasen kon geanalyseerd worden bij alle patiënten bij wie de lymfeklier met metastase in situ was gebleven, dat wil zeggen dat de metastase was aangetoond met cytologisch onderzoek van een onder echogeleide genomen punctaat en niet met een schildwachtklierprocedure (n = 146). Bij 16 (23/146) van deze patiënten werd een axillaire pCR gezien.

Op basis van de histologische uitslag was er een verschil in pCR tussen ductale en lobulaire tumoren, respectievelijk 12 (23/195) versus 2 (1/42). Op grond van moleculair type was de pCR bij luminale tumoren 2 (3/138), bij basale 28 (16/57) en bij HER2-positieve tumoren 18 (10/56). Van de patiënten met HER2-amplificatie die waren behandeld met trastuzumab en chemotherapie had 35 (7/20) een pCR en 56 (11/20) remissie van alleen de primaire tumor.

Uit een multivariate analyse van de kans op een pCR met de variabelen leeftijd, menopauzale status, T-stadium, N-stadium, histologisch type en moleculair type bleek alleen het moleculaire type significant voorspellende waarde te hebben (p = 0,004). Voor de kans op een pCR van alleen de primaire tumor had tevens het T-stadium prognostische waarde (p = 0,006).

Aanpassing van chemotherapieschema bij onvoldoende respons

In de recentste studie (n = 144) waarin een verandering van regime plaatsvond bij onvoldoende tumorrespons, werd bij 30 (43/144) van de patiënten het chemotherapieschema aangepast (figuur 3). Van deze 43 patiënten hadden er 38 bij tussentijdse evaluatie met contrastversterkte MRI minder dan 25 afname van de uitwas en 5 patiënten toonden onvoldoende afname bij echografisch, mammografisch of lichamelijk onderzoek. Bij 78 (33/43) werd geswitcht van een antracycline- naar een taxaanbevattend schema. Bij 72 (31/43) van de patiënten werd na verandering van chemotherapie alsnog een partiële of complete remissie gezien bij beeldvormend onderzoek, met bij 2 patiënten een pCR van de primaire tumor en bij 5 patiënten een pCR van de axillaire metastasen. Eén patiënt onderging een vervroegde operatie vanwege progressieve ziekte.

beschouwing

Chirurgische therapie

Onze resultaten tonen bij toepassing van neoadjuvante systemische therapie een toename van borstsparende operaties bij 32 van de patiënten met ductale carcinomen. Uit een meta-analyse van Mieog et al. blijkt dat 25 van de patiënten die initieel een mastectomie zouden ondergaan, uiteindelijk een borstsparende operatie of enkel radiotherapie krijgt.2 Wij zagen vergelijkbare resultaten bij ductale carcinomen. Bij het lobulair carcinoom was er minder toename van het aantal borstsparende operaties (17) en een groot aandeel van irradicale resecties (50; zie figuur 2). Dit hoge percentage irradicale resecties kan mogelijk verklaard worden door moeilijkheden in de preoperatieve beeldvorming bij lobulaire tumoren na neoadjuvante chemotherapie, zelfs wanneer gebruik wordt gemaakt van MRI, zoals gedaan is in deze studie.10 11

Bij de regionale behandeling van bewezen okselkliermetastasen wordt in ons instituut na NST een okselklierdissectie uitgevoerd. Er zijn instituten die na NST een schildwachtklierprocedure uitvoeren. Het idee hierachter is dat dan patiënten met een axillaire complete remissie een okselklierdissectie bespaard blijft.12 Aan deze benadering kleven echter twee nadelen. Ten eerste is betrouwbaarheid van het verrichten van een schildwachtklierprocedure na chemotherapie discutabel vanwege de grote variatie in foutnegatieve resultaten.13 Ten tweede is niet aangetoond dat het veilig is om na NST bij patiënten met een tumorvrije schildwachtklier van regionale behandeling af te zien. Nader onderzoek met voldoende follow-up moet hier uitsluitsel over geven.

Pathologisch complete remissie (pCR)

Verschillende retrospectieve studies waarbij men onderscheid maakte tussen lobulair en ductaal carcinoom bevestigen ons lage percentage pCR bij lobulaire carcinomen, namelijk een pCR bij 0-3 van de patiënten.14-16 De enige patiënt met lobulair mammacarcinoom in onze groep die pCR bereikte, had een HER2-positieve tumor en was behandeld met trastuzumab. Het moleculaire type was de enige variabele die significant gecorreleerd was met pCR. Het luminale type toonde een lager pCR-percentage dan de basale en HER2-positieve tumoren. Dit komt overeen met eerdere resultaten.17

Patiënten met HER2-positieve tumoren lieten een hoog pCR-percentage zien bij behandeling met trastuzumab, een antilichaam tegen HER2 (zie tabel 2). HER2-amplificatie wordt gezien bij 15-25 van de mammacarcinomen, in hogere mate bij ductale carcinomen. In een gerandomiseerde studie werd een pCR gevonden bij 65 van de patiënten die behandeld waren met trastuzumab en chemotherapie, vergeleken met 26 bij patiënten die alleen behandeld waren met chemotherapie.6 18

Vanwege de samenhang tussen het moleculaire type van de tumor en pCR wordt nu in ons instituut een multicentrische studie naar de effectiviteit van neoadjuvante chemotherapie opgezet, de TIP-trial (van ‘tailored neoadjuvant chemotherapy in intermediate and high risk primary breast cancer’). Hierbij worden patiënten in 3 verschillende behandelgroepen ingedeeld op basis van het moleculaire tumortype. Gezien de gerapporteerde lage respons van luminale tumoren wordt er in toenemende mate onderzoek gedaan naar neoadjuvante hormonale therapie. Een voorbeeld hiervan in Nederland is de zogenaamde TEAM-IIa-studie, waarin postmenopauzale patiënten met tumoren die groter zijn dan 2 cm en sterk positief voor beide hormoonreceptoren (> 50) kunnen participeren (www.trialregister.nl/trialreg/admin/rctview.asp?TC=785).

Aanpassing van het chemotherapieschema bij onvoldoende respons

De door chemotherapie geïnitieerde fibrose is met echografie, mammografie en lichamelijk onderzoek moeilijk van een tumorrest te onderscheiden.19 Met contrastversterkte MRI kan men naast verstoring van de weefselarchitectuur ook de mate van vascularisatie beoordelen, waardoor dit beeldvormende onderzoek beter geschikt lijkt voor preoperatieve analyse van de tumorgrootte na het beëindigen van NST.20

Er zijn geen vaste criteria om de tumorrespons met contrastversterkte MRI tijdens het geven van NST te evalueren. Naast de tumoromvang blijkt ook het verloop van de contrastopname in de tumor een voorspellende waarde te hebben.21-23 In onze studie hebben wij ervoor gekozen om de tussentijdse tumorrespons te evalueren met contrastversterkte MRI; daarbij was het criterium voor een gunstige respons gebaseerd op afname van contrastuitwas in de tumor in de late contrastfase. Dit criterium is een combinatie van tumoromvang en vascularisatie. Uit multivariate analyse van patiënten behandeld voor 2005 bleek dit vooralsnog de beste parameter voor responsevaluatie met contrastversterkte MRI.7 Uit de voorlopige resultaten lijkt contrastversterkte MRI succesvol te zijn in het selecteren van een groep patiënten die niet goed reageert op chemotherapie. Verder onderzoek naar de mogelijkheden van responsevaluatie is nodig, waarbij ook de rol van gecombineerde positronemissietomografie-CT (PET-CT) zal worden geëvalueerd. Daarnaast zal vervolgonderzoek uitwijzen hoe groot de bijdrage van de chemotherapieswitch is geweest op de overleving.

conclusie

Onze retrospectieve analyse laat zien dat een aantal doelen van NST bij het operabele mammacarcinoom in de praktijk realiseerbaar is: er is een toename van het aantal borstsparende operaties en NST lijkt effectiever te kunnen worden als men een tussentijdse evaluatie met MRI verricht en op grond van de bevindingen daarbij het chemotherapieschema aanpast. Tot slot is de variatie in respons tussen de histologische en moleculaire subgroepen groot. Derhalve adviseren wij om de beslissing tot het geven van neoadjuvante systemische therapie én het chemotherapieschema op deze bevindingen te baseren.

Belangenconflict: geen gemeld. Financiële ondersteuning: geen gemeld.

Literatuur
  1. Rastogi P, Anderson SJ, Bear HD, Geyer CE, Kahlenberg MS, Robidoux A, et al. Preoperative chemotherapy: updates of National Surgical Adjuvant Breast and Bowel Project Protocols B-18 and B-27. J Clin Oncol. 2008;26:778-85.

  2. Mieog JS, Hage JA van der, Velde CJ van de. Neoadjuvant chemotherapy for operable breast cancer. Br J Surg. 2007;94:1189-200.

  3. Hage JA van der, Velde CJ van de, Julien JP, Tubiana-Hulin M, Vandervelden C, Duchateau L. Preoperative chemotherapy in primary operable breast cancer: results from the European Organization for Research and Treatment of Cancer trial 10902. J Clin Oncol. 2001;19:4224-37.

  4. Sørlie T, Perou CM, Tibshirani R, Aas T, Geisler S, Johnsen H, et al. Gene expression patterns of breast carcinomas distinguish tumor subclasses with clinical implications. Proc Natl Acad Sci USA. 2001;98:10869-74.

  5. Hannemann J, Oosterkamp HM, Bosch CA, Velds A, Wessels LF, Loo C, et al. Changes in gene expression associated with response to neoadjuvant chemotherapy in breast cancer. J Clin Oncol. 2005;23:3331-42.

  6. Buzdar AU, Valero V, Ibrahim NK, Francis D, Broglio KR, Theriault RL, et al. Neoadjuvant therapy with paclitaxel followed by 5-fluorouracil, epirubicin, and cyclophosphamide chemotherapy and concurrent trastuzumab in human epidermal growth factor receptor 2-positive operable breast cancer: an update of the initial randomized study population and data of additional patients treated with the same regimen. Clin Cancer Res. 2007;13:228-33.

  7. Loo C, Teertstra H, Rodenhuis S, Vijver M, Hannemann J, Muller S, et al. Dynamic contrast-enhanced MRI for prediction of breast cancer response to neoadjuvant chemotherapy: initial results. AJR Am J Roentgenol. ter perse.

  8. Mazouni C, Peintinger F, Wan-Kau S, Andre F, Gonzalez-Angulo AM, Symmans WF, et al. Residual ductal carcinoma in situ in patients with complete eradication of invasive breast cancer after neoadjuvant chemotherapy does not adversely affect patient outcome. J Clin Oncol. 2007;25:2650-5.

  9. Schnitt SJ, Connolly JL. Processing and evaluation of breast excision specimens. A clinically oriented approach. Am J Clin Pathol. 1992;98:125-37.

  10. Rieber A, Brambs HJ, Gabelmann A, Heilmann V, Kreienberg R, Kühn T. Breast MRI for monitoring response of primary breast cancer to neo-adjuvant chemotherapy. Eur Radiol. 2002;12:1711-9.

  11. Rosen EL, Blackwell KL, Baker JA, Soo MS, Bentley RC, Yu D, et al. Accuracy of MRI in the detection of residual breast cancer after neoadjuvant chemotherapy. AJR Am J Roentgenol. 2003;181:1275-82.

  12. Newman EA, Sabel MS, Nees AV, Schott A, Diehl KM, Cimmino VM, et al. Sentinel lymph node biopsy performed after neoadjuvant chemotherapy is accurate in patients with documented node-positive breast cancer at presentation. Ann Surg Oncol. 2007;14:2946-52.

  13. Xing Y, Foy M, Cox DD, Kuerer HM, Hunt KK, Cormier JN. Meta-analysis of sentinel lymph node biopsy after preoperative chemotherapy in patients with breast cancer. Br J Surg. 2006;93:539-46.

  14. Katz A, Saad ED, Porter P, Pusztai L. Primary systemic chemotherapy of invasive lobular carcinoma of the breast. Lancet Oncol. 2007;8:55-62.

  15. Mathieu MC, Rouzier R, Llombart-Cussac A, Sideris L, Koscielny S, Travagli JP, et al. The poor responsiveness of infiltrating lobular breast carcinomas to neoadjuvant chemotherapy can be explained by their biological profile. Eur J Cancer. 2004;40:342-51.

  16. Tubiana-Hulin M, Stevens D, Lasry S, Guinebretière JM, Bouita L, Cohen-Solal C, et al. Response to neoadjuvant chemotherapy in lobular and ductal breast carcinomas: a retrospective study on 860 patients from one institution. Ann Oncol. 2006;17:1228-33.

  17. Carey LA, Dees EC, Sawyer L, Gatti L, Moore DT, Collichio F, et al. The triple negative paradox: primary tumor chemosensitivity of breast cancer subtypes. Clin Cancer Res. 2007;13:2329-34.

  18. Buzdar AU, Ibrahim NK, Francis D, Booser DJ, Thomas ES, Theriault RL, et al. Significantly higher pathologic complete remission rate after neoadjuvant therapy with trastuzumab, paclitaxel, and epirubicin chemotherapy: results of a randomized trial in human epidermal growth factor receptor 2-positive operable breast cancer. J Clin Oncol. 2005;23:3676-85.

  19. Fiorentino C, Berruti A, Bottini A, Bodini M, Brizzi MP, Brunelli A, et al. Accuracy of mammography and echography versus clinical palpation in the assessment of response to primary chemotherapy in breast cancer patients with operable disease. Breast Cancer Res Treat. 2001;69:143-51.

  20. Londero V, Bazzocchi M, del Frate C, Puglisi F, di Loreto C, Francescutti G, et al. Locally advanced breast cancer: comparison of mammography, sonography and MR imaging in evaluation of residual disease in women receiving neoadjuvant chemotherapy. Eur Radiol. 2004;14:1371-9.

  21. Yu HJ, Chen JH, Mehta RS, Nalcioglu O, Su MY. MRI measurements of tumor size and pharmacokinetic parameters as early predictors of response in breast cancer patients undergoing neoadjuvant anthracycline chemotherapy. J Magn Reson Imaging. 2007;26:615-23.

  22. Partridge SC, Gibbs JE, Lu Y, Esserman LJ, Tripathy D, Wolverton DS, et al. MRI measurements of breast tumor volume predict response to neoadjuvant chemotherapy and recurrence-free survival. AJR Am J Roentgenol. 2005;184:1774-81.

  23. Padhani AR, Hayes C, Assersohn L, Powles T, Makris A, Suckling J, et al. Prediction of clinicopathologic response of breast cancer to primary chemotherapy at contrast-enhanced MR imaging: initial clinical results. Radiology. 2006;239:361-74.

Auteursinformatie

Nederlands Kanker Instituut-Antoni van Leeuwenhoek Ziekenhuis, Plesmanlaan 121, 1066 CX Amsterdam.

Afd. Chirurgie: mw.drs.M.E.Straver, arts-onderzoeker; mw.J.C.van Adrichem, student; hr.prof.dr.E.J.Th.Rutgers, mw.dr.H.S.A.Oldenburg en mw.dr.M.T.F.D.Vrancken Peeters, chirurgen.

Afd. Oncologie: hr.prof.dr.S.Rodenhuis en mw.dr.S.C.Linn, internisten.

Afd. Radiologie: mw.drs.C.E.Loo, radioloog; hr.dr.K.G.Gilhuijs, fysicus.

Afd. Pathologie: hr.dr.J.Wesseling, patholoog.

Afd. Radiotherapie: mw.dr.N.S.Russell, radiotherapeut.

Afd. Statistiek: mw.drs.N.Antonini, statisticus.

Contact mw.dr.M.T.F.D.Vrancken Peeters (m.vrancken@nki.nl)

Gerelateerde artikelen

Reacties