Gedifferentieerd protocol voor de conservatieve/chirurgische behandeling van enkelfracturen bij volwassenen

Evaluation of the long-term results of protocolled treatment of adult patients with ankle fractures.

Setting

St Elisabeth Hospital, Tilburg, the Netherlands.

Design

Retrospective long-term follow-up study.

Method

All patients (n = 579) with an ankle fracture (580 fractures) in the period 1985-1989, who had not died soon after the injury and in whom the morbidity was not caused mainly by other conditions (n = 30) were treated according to a protocol which specified the indications for conservative or surgical therapy depending on the particular fracture type. After a median follow-up period of 5 years (range: 2.25-8.17 years) the treatment results could be evaluated in 92 of the patients.

Results

Clinically ‘good’ or ‘excellent’ results ranging from 79-90.5 types A, B and C fractures (according to the Swiss Arbeitsgemeinschaft für Osteosynthesefragen) were achieved.

Conclusions

A broad indication for conservative, even functional (tape bandaging) treatment and restricted use of implants during osteosynthesis appear justified considering the results obtained.

Samenvatting

Doel

Evaluatie van de laattijdige resultaten van geprotocolleerde behandeling van enkelfracturen bij volwassenen.

Plaats

Sint Elisabeth Ziekenhuis te Tilburg.

Opzet

Retrospectief met langetermijnfollow-up.

Methode

Bij alle patiënten (n = 579) met een enkelfractuur (580 fracturen) in de periode 1985-1989 (30 patiënten die vroegtijdig overleden of bij wie de morbiditeit vooral door andere afwijkingen werd bepaald, vielen af) werd een behandelingsprotocol gevolgd met nauwkeurig omschreven indicaties voor conservatieve en operatieve therapie afhankelijk van het fractuurtype. Na een mediane follow-upduur van 5 jaar (uitersten: 2,25-8,17) konden bij 92 van de patiënten de subjectieve, fysische en röntgenologische resultaten worden geëvalueerd.

Resultaten

Een klinisch ‘goede’ of ‘uitstekende’ score werd bij 79-90,5 van alle fracturen van type A, B en C (indeling volgens de Arbeitsgemeinschaft für Osteosynthesefragen) bereikt.

Conclusie

Op grond van deze resultaten mag een ruime indicatie voor conservatieve en zelfs functionele behandeling (met tapebandage) en beperking van de grootte en de hoeveelheid van osteosynthesematerialen tijdens de operatie gerechtvaardigd geacht worden bij de behandeling van enkelfracturen bij volwassenen.