Vrouwelijke hoogleraren in de geneeskunde anno 2003: aanstelling, taakvervulling en gezinsleven

To inventory (a) how and when female professors of medicine were appointed, (b) how they combined their work with family life, (c) which changes in health care female and male professors expected as a consequence of the increasing number of women physicians, and (d) which changes they wished to see for their successors.

Design

Descriptive.

Method

A questionnaire was used to collect data from the female professors of medicine who worked in the Netherlands as of 1 January 2003 (n = 43), and from the same number of male professors of medicine, who were matched for age and speciality.

Results

39 women and 39 men responded (91). The women were more often appointed after a closed application procedure (69 versus 51). Two fifths of the women had a part-time appointment as professor, but they worked at least 45 hours per week. Women were more often present in educational committees than in selection committees. At the time of their appointment most women had no children (n = 16) or children who did not live at home (n = 7); the other 16 (41) had children at home, as did 33 (85) of the male professors. Over half of the 23 women with children were at home for at least 2 half-days per week when the children were young and in some cases the partners cared for the children full-time; the opposite was found among the 35 men with children. A quarter of both mothers and fathers was present for activities of their children, like soccer training and final swimming tests, during office hours. The most important recommendations regarding the appointment and the functioning of professors concerned the structure and flexibility of medical education, the carefulness when considering appointments, and the possibilities to work part-time and to have a family life.

Ned Tijdschr Geneeskd 2005;149:815-20

Samenvatting

Doel

Inventariseren (a) hoe en wanneer vrouwelijke arts-hoogleraren waren benoemd, (b) hoe zij hun werk combineerden met een eventueel gezin, (c) welke veranderingen in de gezondheidszorg arts-hoogleraren verwachtten als gevolg van het toenemende aantal vrouwelijke artsen en (d) welke veranderingen zij voor hun opvolgers wensten.

Opzet

Beschrijvend.

Methode

Met een schriftelijke enquête werden gegevens verkregen van de vrouwelijke arts-hoogleraren die op 1 januari 2003 in Nederland werkzaam waren (n = 43) en van evenveel mannelijke arts-hoogleraren die gematcht waren wat betreft leeftijd en vakgebied.

Resultaten

Antwoorden werden gestuurd door 39 vrouwen en 39 mannen (respons: 91). De vrouwen waren vaker aangesteld na een gesloten sollicitatieprocedure (69 versus 51). Tweevijfde van de vrouwen had een deeltijdaanstelling als hoogleraar, maar zij werkten tenminste 45 h per week. Vrouwen waren meer in onderwijs- dan in benoemingscommissies aanwezig. Ten tijde van de benoeming hadden de meeste vrouwelijke hoogleraren geen kinderen (n = 16) of uitwonende kinderen (n = 7); de andere 16 (41) hadden thuiswonende kinderen, evenals 33 (85) van de mannelijke hoogleraren. Van de 23 vrouwen met kinderen was in de tijd dat de kinderen klein waren, ruim de helft tenminste 2 halve dagen per week thuis en bij enkelen zorgde de partner voltijds voor de kinderen; bij de 35 mannen met kinderen was die verhouding omgekeerd. Van zowel de moeders als de vaders was circa een kwart aanwezig bij activiteiten van thuiswonende kinderen tijdens kantoortijden, zoals een voetbaltraining of afzwemmen. De belangrijkste aanbevelingen voor de aanstelling en het functioneren van hoogleraren betroffen de structuur en de flexibiliteit van de opleiding, zorgvuldigheid bij benoemingen en mogelijkheden om in deeltijd te werken en om een gezinsleven te hebben.

Ned Tijdschr Geneeskd 2005;149:815-20