Ruptuur van de zwangere uterus

Nijmegen, december 1993,

Met veel belangstelling las ik de klinische les van Vandenbussche et al. (1993;2596-73). Ook in Nederland moet steeds terdege met deze complicatie rekening gehouden worden, met name als er sprake is van een uterus met een sectiolitteken. Terecht stellen de auteurs dat een proefbaring bij vrouwen met een transversaal litteken in het onderste uterussegment een relatief veilige aangelegenheid is, zeker met de goede obstetrische begeleiding in Nederland. Als dan toch durante partu een ruptuur van de uterus optreedt, is het zaak deze zo snel mogelijk te herkennen. Ik zou in dit verband willen wijzen op het nut van routinematig aftasten van het oude sectiolitteken, na een vaginale bevalling.1 Uit eigen ervaring (in Afrika) is mij gebleken dat patiënten deze handeling niet als erg belastend ervaren, aangezien alleen het onderste uterussegment afgetast moet worden. Bij patiënt D zou dan meteen post partum de diagnose gesteld zijn (zeker gezien het grote defect) en laparotomie eerder verricht zijn.

Zoals auteurs melden, kunnen niet alle defecten op deze manier ontdekt worden, zeker de kleinere niet. Een intensieve bewaking post partum blijft dan ook op zijn plaats.