Rituelen rond een diagnose à vue
Open

Redactioneel
10-10-2019
Wim Opstelten

In Afrika was er geen telefoon en ’s nachts evenmin elektriciteit. Wanneer mijn hulp nodig was, kwam de verpleegster te voet met een olielamp naar ons huis op palen. De altijd rustige tred op de houten trap en het daarop volgende bescheiden handgeklap verraadden nooit de mate van spoed. Om de urgentie van een gang naar het ziekenhuis in te kunnen schatten stonden de ‘vital signs’ genoteerd op de kartonnen patiëntkaart. Niet zelden was de enige vermelding: ‘no pulse, no BP’. Op mijn vraag of de patiënt dan wellicht overleden was, bleef een duidelijk antwoord steevast uit: ‘Maybe…’, met een ...