Reanimatie bij hartstilstand.

Nieuws
J.B. Meijer van Putten
Citeer dit artikel als
Ned Tijdschr Geneeskd. 1995;139:854-5
Download PDF

artikel

Reanimatie bij hartstilstand. – In het Schweizerische Medizinische Wochenschrift (1995;125:573-80) worden de resultaten beschreven van reanimaties die tussen 1983 en 1991 in de stedelijke agglomeratie van Basel werden uitgevoerd bij mensen die buiten een ziekenhuis door een hartstilstand werden getroffen. Het gaat om een retrospectief onderzoek bij 214, overwegend mannelijke patiënten. De resultaten waren, zoals bij andere, soortgelijke onderzoeken niet al te best: slechts 26 van deze mensen overleefden het incident, van wie 20 zonder noemenswaardige restverschijnselen. Van de andere 6 verblijven er 2 in een vegetatieve toestand in een verpleeghuis en 4 thuis, met min of meer ernstige neurologische restverschijnselen.

Van de 26 overlevenden waren er 9 (36) na de hartstilstand ter plekke door omstanders gereanimeerd. In het totaal werd er slechts bij 24 mensen een reanimatiepoging door leken ondernomen, voordat het ambulanceteam was aangekomen. De meeste Zwitserse ambulances waren tijdens dit onderzoek nog niet van een defibrillator voorzien. Het ingrijpen van het ambulancepersoneel moest dus beperkt blijven tot cardiopulmonale reanimatie en een zo snel mogelijk transport naar de eerstehulpafdeling van een ziekenhuis. Toen de patiënten daar eenmaal aangekomen waren, bleken de overlevingskansen verder praktisch geheel bepaald te worden door het gegeven of er op dat moment al dan niet kamerfibrilleren bestond. Bij de overlevenden gold dat nog in 96 van de gevallen. Slechts bij 35 van degenen die de hartstilstand niet overleefden, bestond er kamerfibrilleren.

De auteurs wijzen erop dat het overlevingspercentage onder patiënten met een hartstilstand in Basel nog relatief gunstig afsteekt bij dat in steden buiten Zwitserland. Zo is de overleving in de meeste Amerikaanse onderzoeken vaak minder dan 5, ondanks de met defibrillators uitgeruste, goed getrainde ambulanceteams. Op grond van dergelijke resultaten is het nut van cardiopulmonale reanimatie vaak ter discussie gesteld. De Zwitsers denken dat hun relatief gunstige resultaten verklaard worden door het feit dat de afstanden in de stedelijke agglomeratie Basel beperkt zijn; in 80 van de gevallen was het dichtstbijzijnde ziekenhuis minder dan 2 kilometer weg. De tijd die verliep tussen de hartstilstand en de eerste pogingen tot reanimatie was bij 72 mensen bekend: 8,7 (SD: 4,2) minuten. Daarna verliepen er gemiddeld nog eens 11,8 (6,6) minuten tot de aankomst in het ziekenhuis. Dat is vergeleken met de Amerikaanse situatie extreem kort. Ook telt bij de relatief gunstige resultaten wellicht mee dat in Zwitserland patiënten die als hopeloos beschouwd worden, niet beademd worden, terwijl het in de V.S. op juridische gronden gebruikelijk is bij praktisch iedereen een poging tot reanimatie te doen.

De Zwitsers denken dat het overlevingspercentage van mensen met een hartstilstand wel degelijk verbeterd zal worden, als alle ambulances met defibrillators uitgerust zijn. Verder pleiten zij voor een verdere uitbreiding van cursussen in reanimatietechniek voor leken.

Gerelateerde artikelen

Reacties