Multipele longembolieën bij verpleeghuispatiënten herkenbaar door alertheid op bepaalde aspecifieke symptomen

Heerenveen, december 1995,

Collega Tan et al. hebben een boeiend artikel over de moeilijke diagnostiek van multipele longembolieën bij verpleeghuispatiënten geschreven (1995;2487-91). De conclusie van hun verhaal dat verhoogde alertheid op multipele longembolieën leidt tot frequentere diagnosticering en behandeling lijkt mij terecht. Hun artikel draagt ook bij tot die alertheid.

Het feit dat per jaar 3 patiënten met succes behandeld werden wegens longembolieën betekent echter mijns inziens niet een afname van de sterfte van 2,4%, zoals door hen gesteld. Het overleven van een longembolie betekent immers: later overlijden aan een andere oorzaak. Ook hun stelling in de samenvatting dat de jaarlijkse sterfte in de verpleeghuispopulatie met ruim 2% zou kunnen dalen door tijdige vaststelling en behandeling van deze aandoening is om dezelfde reden te optimistisch. Wellicht dat adequate behandeling effect heeft op de gemiddelde leeftijd in het verpleeghuis, dit zal echter moeilijk vast te stellen zijn.

Warmond, december 1995,

Wij danken collega Warnaar voor zijn commentaar. Wij hebben echter niet, zoals hij stelt, gesproken over een ‘afname van de sterfte’, maar over een afname van de jáárlijkse sterfte met 2,4%, zoals blijkt uit het voorafgaande gedeelte in ons artikel (bl. 2490). Uiteraard is dit een maximale waarde aangezien de mogelijkheid bestaat dat in het jaar van behandeling de patiënt komt te overlijden aan een andere aandoening. Overigens zijn wij het wel eens met de veronderstelling dat door adequate behandeling in principe de gemiddelde leeftijd van de bewoners moet stijgen, zoals ook het geval zal zijn met de gemiddelde verblijfsduur in het verpleeghuis.