Inspanningscapaciteit na beademing vanwege covid-19

Inspanningstesten tijdens medisch-specialistische, klinische revalidatie
Onderzoek
30-10-2020
Ilse J. Blokland, Shanna Ilbrink, Han Houdijk, Jan-Willem Dijkstra, Coen A.M. van Bennekom, Richard Fickert, René de Lijster en Floor P. Groot

Samenvatting

Doel

De inspanningscapaciteit en de onderliggende fysiologische parameters in kaart brengen van patiënten die van vanwege covid-19 invasief beademd zijn geweest en die medisch-specialistisch, klinisch revalideren. Aan de hand van deze gegevens kan een veilige training worden opgesteld om de fysieke fitheid van deze patiënten te vergroten.

Opzet

Een retrospectieve cohortstudie.

Methode

24 patiënten die klinisch revalideerden in revalidatiecentrum Heliomare voerden een maximale inspanningstest uit met ademgasanalyse, ecg-registratie, bloeddruk- en zuurstofsaturatiemeting. Bij patiënten zonder primaire cardiale of ventilatoire beperking namen we aan dat de verlaagde inspanningscapaciteit primair door het verlies van perifere spiermassa werd veroorzaakt.

Resultaten

Bij de test bereikten 23 patiënten hun maximale inspanning. Er traden geen complicaties op. De inspanningscapaciteit was zeer laag met een mediane piekzuurstofopname van 15,0 ml/kg/min (uitersten 10,1-21,4); dat is 57% van de – op basis van leeftijd en geslacht – verwachte waarde. De inspanningscapaciteit en de onderliggende pathofysiologische mechanismen van de inspanningsbeperking verschilden sterk tussen patiënten. Bij 7 patiënten was de inspanningscapaciteit primair ventilatoir beperkt, terwijl bij de meerderheid van de patiënten (70%) de inspanning primair beperkt was door een verminderde perifere spiermassa.

Conclusie

De inspanningscapaciteit van patiënten die klinisch revalideren nadat zij covid-19 hebben gehad is sterk verminderd, gemiddeld ruim onder de grens om weer zelfstandig te kunnen functioneren. Bij de meerderheid van de patiënten wordt de inspanningscapaciteit primair beperkt door de afgenomen perifere spiermassa.