Herziening van de NHG-standaard ‘Acute keelpijn’

The aim of a diagnostic work-up in patients with acute sore throat is to exclude serious causes of tonsillitis and, in cases of a pharyngotonsillitis, to assess the degree of illness and the risk of complications.
A diagnostic work-up aimed at the distinction between a viral or bacterial cause of pharyngotonsillitis does not determine initial treatment policy.
Pharyngotonsillitis usually has a benign natural course; patient information and analgesia are usually sufficient treatment.
Complications of an infection with group A streptococci are rare; diagnostic work-up for this bacterial cause is, therefore, not recommended.
Antibiotics are only useful in cases of severe pharyngotonsillitis, increased risk of complications or a peritonsillar infiltration.
The antibiotic of choice is a narrow spectrum penicillin; however, amoxicillin/clavulanate is indicated in patients with peritonsillar infiltration.
If there is discrepancy in adults between the severity of symptoms and findings on physical examination, the possibility of epiglottitis should be considered.

Conflict of interest and financial support: ICMJE forms provided by the authors are available online along with the full text of this article.

Samenvatting

De diagnostiek bij patiënten met acute keelpijn is erop gericht om een ernstige vorm van keelontsteking uit te sluiten, en bij patiënten met faryngotonsillitis om de mate van ziek-zijn en het risico op complicaties te beoordelen.
Diagnostiek gericht om onderscheid te maken tussen een virale of bacteriële oorzaak van faryngotonsillitis bepaalt niet het initiële beleid.
Faryngotonsillitis heeft meestal een gunstig natuurlijk beloop, waarbij voorlichting en pijnstilling volstaan.
Complicaties van een infectie met streptokokken uit groep A zijn zeldzaam en daarom wordt diagnostiek naar deze bacteriële verwekker niet aanbevolen.
Het gebruik van antibiotica is alleen zinvol bij patiënten met een ernstig verlopende faryngotonsillitis, een verhoogd risico op complicaties of een peritonsillair infiltraat.
Het antibioticum van eerste keus is een smalspectrumpenicilline; bij patiënten met een peritonsillair infiltraat is amoxicilline/clavulaanzuur echter geïndiceerd.
Als bij volwassenen discrepantie bestaat tussen de ernst van de klachten en de bevindingen bij lichamelijk onderzoek, moet aan de mogelijkheid van epiglottitis worden gedacht.