Fysische diagnostiek - de Glasgow-comaschaal voor het meten van bewustzijnsstoornissen

Amsterdam, maart 2004,

Ook op de afdeling Intensive Care is de Glasgow-comaschaal een veelgebruikte maat, niet alleen in de directe patiëntenzorg, maar ook als zwaarwegend onderdeel van bijvoorbeeld de APACHE-II-1 en de SOFA-score2 om de ernst van ziekten te bepalen. Collega Van der Naalt (2004:472-6) stelt dat, wanneer een patiënt wordt beademd, er geen verbale score kan worden opgemaakt. In concreto heeft hij uiteraard gelijk, want een geïntubeerde patiënt kan niet foneren, maar het niet meetellen van het verbale deel van de score heeft ernstige implicaties, namelijk een onnauwkeurige en veelal te lage (slechte) beoordeling van de ernst van de bewustzijnsdaling. De stichting Nationale Intensive Care Evaluatie (NICE), die van meer dan 30 IC's de ernst van ziektescores verzamelt, heeft dit al 10 jaar geleden onderkend en daarom een modificatie aangebracht voor het verbale deel van de Glasgow-comaschaal bij beademde patiënten. Voor de geïntubeerde en niet-gesedeerde patiënt worden 3 gradaties onderscheiden (in plaats van de gebruikelijke 5):

- geen zichtbare poging tot communicatie: verbale score = 1;

- pogingen tot communicatie, maar onduidelijk: verbale score = 3;

- communicatie mogelijk: verbale score = 5.

Door deze simpele, maar goed reproduceerbare modificatie heeft de Glasgow-comascore enerzijds meer waarde voor de directe patiëntenzorg en anderzijds wordt voorkomen dat incorrect een hoge ernst van ziektescores wordt toegekend.