Darmparasieten bij Afrikaanse asielzoekers: prevalentie en risicofactoren

Veldhoven, augustus 2002,

Naar aanleiding van de bevindingen bij hun onderzoek adviseren Westerhuis en Mank (2002:1497-501) met het oog op de gezondheid van de asielzoekers en die van hun omgeving bij hen routinematig fecesonderzoek naar pathogene darmparasieten te doen. Indien dergelijk routineonderzoek niet haalbaar is, adviseren zij kinderen en hun naaste familieleden blind te behandelen met een 1-daagse kuur van tinidazol.

Hoewel ik routinematige medische screening van asielzoekers toe zou juichen, wil ik wel enkele kanttekeningen plaatsen bij dit advies.

Gyorkos et al. vonden dat routinematig parasitologisch onderzoek van de feces en behandeling voornamelijk leidden tot een eliminatie van Ascaris-infecties en een reductie van Giardia- en mijnworminfecties.1 Er was echter nauwelijks een vermindering van het aantal Strongyloides stercoralis-infecties. In hetzelfde onderzoek werd echter ook een reductie gezien van het aantal Giardia-infecties zes jaar na binnenkomst bij een groep asielzoekers die niet was gescreend en behandeld, terwijl het aantal mijnworm- en S. stercoralis-infecties hoog bleef. Gezien deze bevindingen twijfel ik of het advies de feces van asielzoekers routinematig op pathogene darmparasieten te onderzoeken effectief is, want juist het aantal S. stercoralis-infecties wordt niet verlaagd. Ook is mij niet bekend of ondanks de potentiële pathogeniciteit van de verschillende darmparasieten, infectie leidt tot een verhoogde medische consumptie. Het is maar de vraag of routinematig onderzoek van de feces kosteneffectief is.

Hun andere advies kinderen en hun naaste familieleden blind te behandelen met een 1-daagse kuur tinidazol zal ongetwijfeld leiden tot een reductie van het aantal Giardia-infecties. Het is echter de vraag of het spontane beloop niet kan worden afgewacht. Daarnaast blijkt, mogelijk door herinfectie, de prevalentie van Giardia hoog te blijven.2

Amsterdam, september 2002,

In de door ons onderzochte groep van Afrikaanse asielzoekers is er een prevalentie van S. stercoralis gevonden van 1%. In de door Gyorkos et al. onderzochte groep, afkomstig uit Cambodja, werd een prevalentie van deze parasiet gevonden die veel hoger lag, namelijk 15%, welke 6 jaar na de screening slechts tot 11% gereduceerd was.1 Bij een routinematige screening van feces op parasieten bij Afrikaanse asielzoekers en de daaruit voortvloeiende behandeling, verwachten wij ook geenszins een noemenswaardige reductie in het aantal S. stercoralis-infecties. Vandaar dat geadviseerd wordt om bij (dreigende) immuunsuppressie de patiënt alsnog op deze parasiet te controleren. Onderzoek kan dan uitsluitend gericht zijn op het vinden van S. stercoralis. Dit dient niet alleen een ontlastingonderzoek te zijn, waarbij de larven gemakkelijk gemist kunnen worden, maar ook serologisch onderzoek.

In een ander onderzoek van Gyorkos et al. was het aantal Giardia lamblia-infecties na 6 maanden juist niet statistisch significant gedaald, namelijk van 21,4 naar 16,9%.2 Mogelijke oorzaken waren interfamiliaire reïnfectie of een slechte therapietrouw. Behandeling van G. lamblia bestond toen nog uit een 5-daagse kuur van metronidazol. Een 1-daagse kuur met medebehandeling van de familieleden zal wellicht betere resultaten opleveren. Aangezien G. lamblia vooral veel bij kinderen voorkomt, die deze parasiet gemakkelijk kunnen overbrengen, blijven wij toch pleiten voor een snelle screening of blinde behandeling en wachten liever niet 6 jaar totdat de besmetting op natuurlijke wijze zal zijn verdwenen.