AIDS behandelen zoals lues werd behandeld?

Nieuws
J. van der Heide
Citeer dit artikel als
Ned Tijdschr Geneeskd. 1992;136:1673
Download PDF

AIDS behandelen zoals lues werd behandeld? - Doordat de onderzoekmethodiek destijds ontbrak, is nooit duidelijk geworden of de malariatherapie voor neurolues werkzaam is geweest. Toch werd de ontdekker ervan, de Oostenrijker Julius Wagner-Jauregg, in 1927 met de Nobelprijs geëerd, hetgeen de behandelingsmethode sterk stimuleerde. Austin et al. stellen de onbewezen werkzaamheid van deze luestherapie als voorbeeld voor de inmiddels her en der onder druk van slechte prognose en ‘ut aliquid fiat’ opkomende behandelingen bij HIV-infectie en AIDS die, wetenschappelijk gezien klakkeloos, beproefd worden zodra de autoriteiten het hoofd buigen.

Ook epidemiologisch is lues vergelijkbaar met HIV-ziekten, al is de omvang van lues als volksziekte achter de horizon van het geheugen verdwenen. Enkele cijfers mogen als voorbeeld dienen. In 1918 werd gesteld dat in Europa en in de V.S. 5-20 van de bevolking lues had of in de loop van het leven zou krijgen. In 1914 waren er in het Verenigd Koninkrijk 100.000 nieuwe gevallen en hadden 3 miljoen inwoners syfilis, een prevalentie van 7. In de psychiatrische inrichtingen had 20 neurolues, een kostbare zaak naar geld en produktiviteitsverlies.

Het begrip ‘randomisatie’ werd door Fisher in 1920 gepubliceerd, maar de gerandomiseerde clinical trial werd pas bekend door het werk van A.Bradford Hill in de jaren dertig en veertig. Moeten wij nu weer terug naar de onderzoekstijl van de malariatherapie, waarbij wij de kans lopen in een HIV-kuur te geloven die niet bestaat? (JAMA 1992; 268: 516-9.)

Gerelateerde artikelen

Reacties