Artikelinformatie
Aanvaard op
Online verschenen op
Citeer dit artikel als
Ned Tijdschr Geneeskd. 1990;134:1495-8
Vakgebied
(Geen onderwerp)
Tiel, augustus 1990,
De artikelen van Dekker et al. en van Waalkens et al. las ik met belangstelling (1990;1495-8). Ik miste echter de ‘ethische factor’ ten aanzien van patiënt en omgeving; een factor die ik het kortst en krachtigst kan neerschrijven door een passage te citeren uit het boek: ‘Brieven en opstellen over Conserverende tandheelkunde’ van dr.C.H.Witthaus, Zahnarzt, dr.D.S., Tandmeester te Rotterdam, waar hij reeds omstreeks 1900 in de inleiding schrijft: ‘Vele patiënten, vooral dames, schuwen de tandheelkundige behandeling, omdat zij den tabaksreuk, die aan de handen, aan den adem, aan de kleederen of in de kamer van den tandarts hangt, niet kunnen verdragen. De rooker maakt zich maar zelden een voorstelling hoe uiterst onaangenaam een zelfs geringe tabakslucht is voor vele niet rookers. Rook daarom nooit in de uren van de praktijk, nòch in Uwe operatie kamer, nòch eindelijk in het costuum dat Gij bij Uw werk draagt. Dat Uw adem niet naar alcohol, naar uien of naar knoflook mag ruiken is een banaliteit die ik niet zou neerschrijven, als ik niet in dit opzicht al zonderlinge ondervindingen had opgedaan’.
Zo (?) de arts in de spreekkamer nalaat te roken en het aantal sigaretten van 10 of meer, over de rest van de dag verdeelt, dan nog verwijs ik naar de handen, de ‘kleederen’ en de adem waar collega Witthaus destijds op doelde.
Boven geciteerde passage welke ik, nu 84 jaar, in mijn studietijd las, maakte zo'n indruk op mij, dat ik nooit tot roken overging.
(Geen onderwerp)
Rotterdam, september 1990,
Wij danken collega Arnolds voor zijn reactie op ons artikel (1990;1495-8). Het onderdeel ‘patiënt en omgeving’ kwam in onze enquête niet voor. In de enquête werd onder andere wel de mening gevraagd over de uitspraak: ‘het is onaangenaam in de omgeving te zijn van iemand die rookt’. Nog geen derde deel van de rokende artsen was het hier volledig mee eens. Dit illustreert dat het naar alle waarschijnlijkheid nog geruime tijd zal duren voordat alle artsen het voorbeeldige gedrag zullen tonen, zoals door collega Arnolds is geschetst.
De dalende tendens met betrekking tot het voorkomen van roken onder artsen is echter een positieve ontwikkeling. Laten wij erop vertrouwen dat de aankomende generatie artsen niet alleen minder rookt, maar ook meer rekening zal houden met de patiënten en hun omgeving.