In-vitromaturatie (IVM) van humane eicellen
Open

Introductie van een nieuwe kunstmatige voortplantingstechniek in Nederland
Stand van zaken
14-01-2009
Dimitri Consten, Jan Peter de Bruin, Rob S.G.M. Bots, Carl J.C.M. Hamilton en Marcel F. Peeters

In-vitromaturatie (IVM) is een kunstmatige voortplantingstechniek. Hierbij oogst men zonder hormoonstimulatie onrijpe eicellen, die gedurende ongeveer 30 uur in vitro worden gerijpt en vervolgens geïnsemineerd via in-vitrofertilisatie (ivf) of intracytoplasmatische sperma-injectie (ICSI).

De eerste IVM-zwangerschap werd in 1991 gerapporteerd. Inmiddels zijn wereldwijd naar schatting meer dan 1100 IVM-kinderen geboren.

IVM is door het ontbreken van hormoonstimulatie patiëntvriendelijk, goedkoop en veilig. Het risico van het ovarieel hyperstimulatiesyndroom (OHSS) wordt geheel vermeden. IVM is daarmee met name aangewezen voor patiënten met een verhoogd risico op het krijgen van OHSS, zoals patiënten met het polycysteus-ovariumsyndroom.

De laatste jaren is de efficiëntie van de IVM-methode toegenomen. In centra met ervaren behandelaars is het percentage levendgeborenen per cyclus bijna 15.

In-vitromanipulatie van eicellen en embryo’s kan theoretisch leiden tot verstoring van de ‘genetische imprinting’. Bij grote landbouwhuisdieren houdt IVM mogelijk verband met een abnormaal hoog geboortegewicht, baringsproblemen en verhoogde morbiditeit (‘large offspring syndrome’). Bij mensen heeft men dit syndroom nog niet waargenomen. De groepen van onderzochte kinderen zijn echter klein en de follow-up is beperkt tot maximaal 2 jaar.

De introductie van IVM in Nederland, vooralsnog in het kader van wetenschappelijk onderzoek, is recent toegestaan door de Nederlandse Vereniging voor Obstetrie en Gynaecologie (NVOG) en de Vereniging van Klinisch Embryologen (KLEM).