Twijfel aan het bestaan en de klinische relevantie van 'nieuwe' risicodeterminanten voor hart- en vaatziekten is onterecht

- Can we improve our understanding of cardiovascular disease (CVD) causality and prediction? Intuitively, we can. Recent publications, however, could be misinterpreted as suggesting the opposite. First, results of the Interheart study, which indicated that nine conventional risk factors explain 90 of premature myocardial infarction, could be interpreted as meaning that other ‘new’ cardiovascular risk factors could only cause a small fraction of disease, at most 10. Secondly, papers addressing the predictive value of new risk factors or markers of early CVD risk have concluded that the addition of these variables to risk models does not improve risk prediction. In this article, we explain that searching for ‘new causes’ of CVD is still highly relevant, and that improvement of risk prediction is often assessed using inappropriate statistical methodology.

Ned Tijdschr Geneeskd. 2008;152:1610-3

Zie ook het artikel op bl. 1614.

Een effectieve implementatie van strategieën voor de primaire preventie van hart- en vaatziekten is afhankelijk van een betrouwbare schatting van het absolute risico op het krijgen van een hart- of vaatziekte. In de multidisciplinaire richtlijn ‘Cardiovasculair risicomanagement’ van het Kwaliteitsinstituut voor de Gezondheidszorg CBO en het NHG wordt hiervoor gebruikgemaakt van een risicoscore, waarmee op basis van de bekende, traditionele risicofactoren geslacht, leeftijd, roken, bloeddruk en lipideprofiel het absolute cardiovasculaire risico in de komende 10 jaar wordt geschat.1

Aan de intrinsieke beperkingen van dit soort risicoscores besteedden Smulders et al. in dit tijdschrift recent al aandacht.2 In dit artikel bespreken wij een belangrijk ander aspect van risicoschatting: de plaats van additionele, ‘nieuwe’ risicodeterminanten. Elders is een uitgebreider artikel over dit onderwerp verschenen;3 wij zullen ons hier beperken tot enkele hoofdlijnen.