Retinopathie van de prematuur geborene

- Retinopathy of prematurity (ROP) is found in about 30 of premature infants with a birth weight < 1500 g and/or a gestational age < 32 weeks.

- Many risk factors are directly or indirectly involved in the development of ROP. The younger the child and therefore the more immature at birth, the greater the risk of ROP leading to short-sightedness or blindness.

- As a result of advances in obstetric and neonatal care, more immature and extremely low birth weight infants survive, and thorough ophthalmological screening for ROP is therefore essential.

- Timely detection (ROP stage 3) enables treatment with cryotherapy or laser therapy. Although the rate of success has increased with these forms of treatment, about 40 of the treated children retain a serious visual handicap. In the Netherlands, this involves about 10 children each year.

- At a later age, prematurely born children have a higher risk of developing other ophthalmologic problems such as strabismus, amblyopia and refractive errors. Again, timely detection and treatment reduces the risk of permanent visual disability.

Samenvatting

- Prematurenretinopathie (ROP) komt voor bij ongeveer 30 van de kinderen die geboren worden met een geboortegewicht < 1500 g en/of een zwangerschapsduur < 32 weken.

- Vele factoren spelen een directe of indirecte rol bij het ontstaan. Hoe jonger en dus onrijper het kind bij de geboorte, hoe groter de kans op een vorm van ROP die leidt tot slechtziend- of blindheid.

- Aangezien een toenemend aantal zeer jonge kinderen tegenwoordig door verbeterde obstetrische en neonatologische zorg overleeft, is grondige screening op ROP van belang.

- Bij tijdige detectie (ROP-stadium 3) kan de aandoening behandeld worden met cryo- of lasertherapie. Alhoewel de kans op succes hiermee verhoogd wordt, houdt circa 40 van de behandelde kinderen een ernstige visuele handicap over. In Nederland zijn dat ongeveer 10 kinderen per jaar.

- Op latere leeftijd hebben te vroeg geborenen een verhoogde kans op oogafwijkingen, zoals strabismus, amblyopie en refractieafwijkingen. Ook hier verminderen tijdige detectie en behandeling van deze aandoeningen de kans op een permanente visuele handicap.