Polen
Onder de Centraaleuropese landen lijkt Polen vaak op de spreekwoordelijke weerbarstige puber, die geen hulp van buiten wil, en het eerst zelf wil proberen, voor het op een totale mislukking uitdraait. Als er dan – gevraagd of ongevraagd – hulp wordt aangedragen, wordt deze morrend aanvaard. Het op elegante wijze van dankbaarheid laten blijken, ligt – zeker bij overheidsdienaren – niet in de volksaard. Op het terrein waarop onze WHO-groep werkzaam was, werden keer op keer aarzelende pogingen gedaan om de contacten te verbeteren. Maar steeds weer waren er interne of politieke problemen die tot abrupte koerswijzigingen leidden. Toch lijkt er, na de golven van ‘rampant privatisation’, afgewisseld door een keurslijf van strenge verordeningen, een evenwichtstoestand te zijn ingetreden. Maar, zoals het in een dergelijk land vrijwel onmogelijk is om kerk en staat te scheiden, blijkt het een even onmogelijke taak voor de overheid om bedrijfsleven en staatscontrole uit…
Artikelinformatie
Citeer dit artikel als
Reacties