‘Pluis’ en ‘niet-pluis’ bij de jeugdarts: 2 casussen

Background

Dutch Youth health care is an easily accessible service where parents can ask for support for the healthy development of their children. The majority of the screenings and medical examinations show no abnormalities. Sometimes there is doubt about the severity of symptoms: the line between healthy variation and diseases or abnormalities can be rather fine.

Case description

Patient A, a 3-month-old baby, showed signals of hypotonia and growth deficit while breastfeeding. Additional nutrition restored his growth and muscle tone. Patient B, a 4-week-old baby, displayed severe hypotonia. This appeared to be based on Werdnig-Hoffman disease. He died at the age of 4 months.

Conclusion

Distinguishing conditions in the normal range from rare and severe conditions is daily work for every physician and is based on knowledge and experience. Combining symptoms and signs is essential. The youth health care physician sees mostly healthy children and is aware of the great variation within that group. This makes the youth health care physician an expert in distinguishing conditions in the normal range from rare and severe conditions.

Conflict of interest: none declared. Financial support: none declared.

Dit artikel maakt deel uit van een serie artikelen in het NTvG over public health.

Samenvatting

Achtergrond

De jeugdgezondheidszorg vormt een laagdrempelige voorziening waar ouders terecht kunnen voor ondersteuning bij gezond opgroeien van hun kinderen. Bij het merendeel van de screenings en medische onderzoeken worden geen afwijkingen gevonden. Soms is er twijfel over de ernst van de klachten: de grens tussen gezonde variatie en ziekten of afwijkingen kan dun zijn.

Casus

Patiënt A, een 3 maanden oude baby, vertoonde signalen van hypotonie, in combinatie met slechte groei bij borstvoeding. Met extra voeding herstelden zijn groei en tonus. Patiënt B, een 4 weken oude baby, was ernstig hypotoon. Dit bleek te berusten op de ziekte van Werdnig-Hoffman. Hij overleed op de leeftijd van 4 maanden.

Conclusie

Het onderscheiden van ‘pluis’ en ‘niet-pluis’ is dagelijks werk voor alle artsen en is gebaseerd op kennis en ervaring. Het combineren van symptomen en signalen is daarbij essentieel. De jeugdarts ziet veelal gezonde kinderen en kent de grote variatie die binnen deze groep bestaat. Dit maakt de jeugdarts expert in het onderscheiden van ‘pluis’ en ‘niet-pluis’.