Onderzoek naar diagnostisch redeneren

Significant, maar ook relevant?
Commentaar
07-04-2021
Jonne J. Sikkens en Abel Thijs

Diagnostisch redeneren, doen we dat op gevoel of wetenschappelijk onderbouwd? Zelfs als we objectief denken te redeneren, lijken allerlei vormen van bias een rol te spelen. Volgens recent onderzoek zou meer ziektespecifieke kennis daartegen beschermen. Het is echter de vraag of de aanbeveling van de onderzoekers wel terecht is.

Diagnostisch redeneren is een pijler van de geneeskunde, maar goed wetenschappelijk onderzoek ernaar is lastig. Vorig jaar verscheen een bijdrage aan dit onderzoeksveld waaruit de onderzoekers een interessante conclusie trokken.1,2 Ze vergalopperen zich echter met de consequenties die ze hieraan verbinden. In dit commentaar gaan we allereerst in op het belang van onderzoek naar diagnostisch redeneren. Daarna bespreken we het artikel en de consequenties die we eraan kunnen verbinden.

Diagnostische fouten

Onderzoek naar diagnostisch redeneren richt zich vaak op het meten en voorkomen van diagnostische fouten. Aan de definitie van ‘diagnostische fouten’ kleven echter de nodige bezwaren.

Het Amerikaanse Institute of Medicine (IOM) definieert een diagnostische fout als ‘het onvermogen om (a) een accurate en tijdige verklaring voor het gezondheidsprobleem van een patiënt te verkrijgen, en (b) deze ook aan de patiënt te communiceren’.3 Binnen deze definitie vallen echter ook fouten zonder negatieve gevolgen voor de patiënt en fouten die niet te voorkomen zijn, zoals het ...

3 gratis NTvG-artikelen lezen? Maak een online account aan!

Registreer: 3 gratis artikelen

Al een NTvG-account? Log in

Alle artikelen direct lezen?

Abonneer:  €21,00 per maand

  • wekelijks het tijdschrift in de bus
  • online toegang tot nieuws en alle artikelen
  • toegang tot alle geaccrediteerde nascholing