Mening over reanimatie en beademing is veranderlijk

Mening over reanimatie en beademing is veranderlijk
Open

Nieuws
15-11-2011
Esther van Osselen

Eén keer vragen aan chronisch ernstig zieke patiënten of zij gereanimeerd of beademd willen worden, is onvoldoende. Binnen 1 jaar verandert meer dan een derde van de patiënten van mening over deze kwestie. Soms meer keren.

Dat geldt althans voor de 206 deelnemers aan een studie van het CIRO expertisecentrum voor chronisch orgaanfalen en de Universiteit Maastricht (Chest. 2011; epub 20 oktober).

Vooral patiënten die aanvankelijk geen reanimatie of beademing wilden, veranderden geregeld van mening. Slechts een derde van deze groep bleef 1 jaar lang bij deze weigering.

De onderzoeksgroep bestond uit ambulante dialysepatiënten (n = 80), patiënten met ernstig COPD (Gold III en IV, n = 105) en patiënten met ernstig hartfalen (NYHA-klasse III en IV, n = 80). Allen werden elk kwartaal bezocht door onderzoekers. Daarbij werd ook gekeken naar veranderingen in fysieke en mentale gezondheid, mobiliteit, afhankelijkheid, comorbiditeit, ziekenhuisopnamen en de aanwezigheid van een levenspartner.

Verslechtering van gezondheid en mobiliteit, en toename van angst en somberheid waren geassocieerd met verandering van voorkeur voor wél reanimeren en/of beademen naar niet. Opmerkelijk genoeg was voor beademing het omgekeerde ook waar: een significant verband tussen verslechtering van gezondheid en mobiliteit met verandering van voorkeur van niet naar wél beademen. Voor reanimatie werd dezelfde associatie van verandering van weigering naar wél reanimeren gezien na het verlies van een partner. Voor de onderzoekers een teken van hoe complex de relatie is tussen gezondheid en behandelvoorkeuren. Er zou tijd en geld moeten worden uitgetrokken om geregeld met patiënten over hun behandelvoorkeuren en achterliggende overtuigingen te spreken.

(Bijdrage: Esther van Osselen.)