Jodiumdeficiëntie door afwijkend voedingspatroon

U legt in uw artikel - tot zelfs in de leerpunten toe - het accent sterk op uw indruk dat ouders in toenemende mate de klachten van hun kinderen  toeschrijven aan een vermeende voedselallergie. Uit het artikel van Brand c.s. blijkt dat in dergelijke gevallen met dubbelblinde provocatietesten in 80% van de gevallen geen allergie aantoonbaar is. In 20% van de gevallen is er dus niettemin wel degelijk sprake van een objectief vastgestelde voedselallergie. Het meisje uit de door u beschreven casus zou dus heel goed werkelijk allergisch kunnen zijn. De moeder zou er in dat geval zelfs groot gelijk in hebben om haar kind regulier brood te onthouden. Het ware natuurlijk beter geweest als dit eerst ook echt was aangetoond. Maar blijkbaar is er onvoldoende medische begeleiding geweest in deze situatie. 

Waar het in wezen om gaat is dat er in Nederland subgroepen zijn die om welke reden dan ook de gewoonte hebben weinig of geen brood  te eten. Dit betreft bijvoorbeeld ook de mensen die zich beperken tot drinkontbijten, muesli, crackers, cornflakes, havermout en dergelijke. Uit onderzoek van het voorlichtingsbureau Brood blijkt bovendien dat maar liefst één op de 6 kinderen zelfs zonder enige vorm van ontbijt naar school gaat. Met dit soort ontwikkelingen schiet de collectieve jodiumsuppletie via het bakkerszout uiteraard haar doel geheel voorbij. Daarnaast zijn er nog de mensen die weliswaar volop brood eten maar dit brood zelf bakken met ongejodeerd zout. Ook mensen die hun brood betrekken van de biologische bakker lopen een risico. Ook in deze broden wordt immers veelal ongejodeerd zout gebruikt.

Wordt het niet tijd dat er op dit punt in Nederland een grotere bewustwording gaat plaatsvinden?

En wat zou u deze subgroepen precies adviseren om toch aan hun jodium behoefte te kunnen voldoen?

Willem van der Krol,  Leeuwarden