Is insulineresistentie de enige oorzaak van een verminderde glucosetolerantie?

Onderzoek
M. Hartings
E.H. Hoogendoorn
Citeer dit artikel als
Ned Tijdschr Geneeskd. 1995;139:142
Download PDF

Niet van insuline afhankelijke diabetes mellitus (NIDDM) is een complex ziektebeeld, veroorzaakt door een combinatie van ?-celdysfunctie en insulineresistentie. De bijdrage van deze 2 factoren aan NIDDM is wisselend. Voor het stellen van de diagnose ‘verminderde glucosetolerantie’ (‘impaired glucose tolerance’, IGT) of ‘diabetes mellitus’ moeten de nuchtere en de postprandiale bloedglucosewaarden worden bepaald. Aangenomen wordt dat er een verband bestaat tussen de nuchtere en de postprandiale glucoseconcentratie in het bloed en dat derhalve volstaan kan worden met alleen het bepalen van de postprandiale waarde. O'Rahilly et al. stellen in hun artikel dit verband ter discussie.1 Uit onderzoek bij patiënten met genetische afwijkingen van het glucosemetabolisme, waarbij alleen sprake is van ?-celdysfunctie of alleen van insulineresistentie, blijkt dat bij insulineresistentie de nuchtere bloedglucosewaarde vaak normaal is en hyperglykemie pas gezien wordt na glucosebelasting. Wanneer echter diabetes mellitus wordt veroorzaakt door een verminderde insulinesecretie is de nuchtere bloedglucosewaarde verhoogd, terwijl de glucosewaarde na orale glucosebelasting nog normaal kan zijn. Het lijkt dus zo te zijn dat ?-celdysfunctie en insulineresistentie een verschillend effect op de nuchtere en postprandiale bloedglucosewaarden hebben. NIDDM wordt meestal voorafgegaan door een periode van IGT. Bij IGT wordt aangenomen dat insulineresistentie het primaire defect is. De definitie van IGT is echter gebaseerd op de 2-uursbloedglucosewaarde na een orale glucosebelastingtest, waarbij de nuchtere waarde niet in ogenschouw wordt genomen. De auteurs stellen dat deze definitie van IGT leidt tot een overschatting van het aantal tegen insuline resistente patiënten en een onderschatting van het aantal patiënten met ?-celdysfunctie. Bij de veronderstelling dat IGT vooral wordt veroorzaakt door insulineresistentie lijkt de wens de vader van de gedachte te zijn doordat alleen de postprandiale bloedglucosewaarde als diagnosticum wordt gebruikt en niet tevens de nuchtere bloedglucosewaarde. Beide waarden zijn echter van belang voor het beoordelen van de glucosetolerantie.

Literatuur
  1. O'Rahilly S, Hattersley A, Vaag A, Gray H. Insulinresistance as the major cause of impaired glucose tolerance: aself-fulfilling prophecy? Lancet 1994;344:585-9.

Gerelateerde artikelen

Reacties