Het chronische-vermoeidheidsyndroom bij jongeren

– The prevalence of chronic fatigue syndrome (CFS) in teenagers is 10-20 per 100.000 inhabitants in the Netherlands. The natural course of the disorder is not favourable according to the literature.

– Proposed criteria for the diagnosis ‘CFS’ in adolescence are: absence of a physical explanation for the complaints, a disabling fatigue for at least six months and prolonged school absenteeism or severe motor and social disabilities. Exclusion criterion should be a psychiatric disorder.

– Factors that attribute to the persistence of fatigue are somatic attributions, illness enhancing cognitions and behaviour of parents as well as physical inactivity.

– The role of the physician and the role of parents can enhance the problems.

– The treatment should focus on decreasing the somatic attributions, on reinforcement by the parents of healthy adolescent behaviour, on the gradual increase of physical activity and on decreasing attention (including medical attention) for the somatic complaints.

Samenvatting

– De prevalentie van chronische-vermoeidheidsyndroom (CVS) bij jongeren (tieners) bedraagt circa 10-20 per 100.000 inwoners. Het natuurlijke beloop is volgens de literatuur niet zo gunstig.

– Voorgesteld wordt voor de diagnose ‘CVS’ bij jongeren (10-18 jaar) als inclusiecriteria te hanteren: de afwezigheid van een somatische verklaring voor de klachten, een klachtenduur van minstens 6 maanden, en een ernstige vorm van schoolverzuim dan wel ernstige beperkingen in sociale en motorische activiteiten; en als exclusiecriterium: een psychiatrische aandoening.

– Somatische attributies, ziektebevestigende cognities en gedragingen van ouders alsmede lichamelijke inactiviteit zijn factoren die de klachten instandhouden.

– De rol van de arts en de ouders kan versterkend werken.

– Essentieel in de behandeling zijn het verminderen van lichamelijke attributies, het door ouders laten bekrachtigen van gezond gedrag, het geleidelijk opvoeren van lichamelijke activiteit en het verminderen van aandacht (ook medische) voor de lichamelijke klachten.