Aanwijzingen voor het beleid bij langdurige, lichamelijk onverklaarde moeheidsklachten

– In meetings arranged by the minister of Public Health, Welfare and Sports between general practioners and specialists concerning chronic fatigue syndrome (CFS), suggestions for the diagnosis, treatment and assistance and support of patients with protracted physically unexplained fatigue symptoms, were established in the light of current scientific insight.

– The term ‘CFS’ is applicable in cases of fatigue complaints, of at least 6 months‘ standing, reported by the patient himself and evaluated medically, for which no physical explanation has been found and which cause considerable disabilities in professional social andor personal functioning.

– The management depends on the duration of the illness. A distinction is made between an acute phase (up to one month after the first consultation; the policy is mostly expectative), a subacute phase (until 6 months after the onset of the complaints and disabilities; the management is aimed at making the patient accept the condition and pursuading him or her to make an effort to promote health) and a chronic phase (from 6 months after the onset of the complaints and disabilities; the management is aimed at health-promoting behaviour and cognitions).

– Further (laboratory) examinations are useful only if the symptoms have not disappeared after one month (this is the case in approximately 20 of the patients); such examinations may be useful in older patients earlier.

– It is important that the CFS patient learns to realize that it is useless to continue to spend energy on searching for causes and possible therapies, but that he should try to promote his own health, for instance by means of a quantified programme of activities linked to a time schedule (instead of to a level of fatigue).

Samenvatting

In een door de minister van Volksgezondheid, Welzijn en Sport geïnitieerd overleg tussen huisartsen en specialisten over chronische-vermoeidheidsyndroom (CVS) werden aanwijzingen voor de diagnosestelling bij en de behandeling en begeleiding van patiënten met langdurige, lichamelijk onverklaarde moeheidsklachten opgesteld, gegeven de huidige stand van de wetenschappelijke kennis.
Van CVS kan worden gesproken als het gaat om tenminste 6 maanden bestaande, door de patiënt zelf gerapporteerde, medisch geëvalueerde moeheidsklachten waarvoor geen lichamelijke verklaring is gevonden en die leiden tot aanzienlijke beperkingen in het beroepsmatig, sociaal en (of) persoonlijk functioneren.
Het te volgen beleid is afhankelijk van de ziekteduur. Er wordt onderscheid gemaakt tussen een acute fase (tot 1 maand na het eerste consult; het beleid is vooral afwachtend), een subacute fase (tot 6 maanden na het begin van de klachten en beperkingen; het beleid is erop gericht de patiënt de aandoening te laten accepteren en hem of haar ertoe te brengen zich voor gezondheidsbevordering te gaan inzetten) en een chronische (vanaf 6 maanden na het begin van de klachten en beperkingen; het beleid is gericht op gezondheidsbevorderende gedragingen en cognities).
Nader (laboratorium)onderzoek heeft pas zin als de klachten na 1 maand niet zijn verdwenen (dat is het geval bij circa 20 van de patiënten); soms is zulk onderzoek eerder zinvol bij oudere patiënten.
Het is belangrijk dat de CVS-patiënt gaat inzien dat het geen zin heeft om energie te blijven steken in het zoeken naar oorzaken en behandelingsmogelijkheden, maar actief de eigen gezondheid tracht te bevorderen, bijvoorbeeld door het volgen van een gedoseerd activiteitenprogramma dat gekoppeld is aan een tijdschema (in plaats van aan een moeheidsniveau).