Gezondheid en dood van Wolfgang Amadeus Mozart

- Not much is known about the medical history and cause of death of the composer Wolfgang Amadeus Mozart (1756-1791). Contrary to popular opinion, Mozart was not an exceptionally ill child and as an adult he generally enjoyed good health. At the age of 9 years he experienced a life-threatening illness, which was probably typhoid fever. On the left-hand side he had what has since become known as ‘Mozart's ear’, a pinna with underdevelopment of the anthelical fold. His psychological condition gives rise to the notion that he was not exceptional, but that he responded to the events in his life in a normal manner. His terminal illness was characterised by edema of hands and feet, without any associated dyspnoea being described. The medical treatment was aggressive: enema, bloodletting on several occasions and treatment with a laxative substance. He was burried in an anonymous grave. The skull that was later ascribed to him was not his own, as no element of the denture fits with the tooth abscess he was known to have experienced. An overdose of mercury during the treatment of syphilis seems to be unlikely, as equally Henoch-Schönlein-purpura and the consequences of acute rheumatism. Trichinosis is a recent hypothesis which fits the terminal symptoms and the fact that Mozart was fond of pork. The diagnosis of his physician Closset was ‘hitsiges Frieselfieber’, which was possibly caused by one of the many infectious diseases prevalent at that time.

Samenvatting

Weinig is bekend over de ziektegeschiedenis en de doodsoorzaak van de componist Wolfgang Amadeus Mozart (1756-1791). In tegenstelling tot wat vaak wordt aangenomen, heeft Mozart als kind niet aan ongebruikelijk veel ziekten geleden. Ook als volwassene verkeerde hij in het algemeen in goede gezondheid. Op 9-jarige leeftijd maakte hij een levensbedreigende ziekte door, waarschijnlijk typhus abdominalis. Links had hij wat sindsdien bekend staat als een ‘Mozart-oor’, een platte oorschelp met onderontwikkeling van de anthelicale curvatuur. Zijn psychische gesteldheid doet vermoeden dat hij niet uitzonderlijk was, maar op normale manier reageerde op de gebeurtenissen in zijn leven. Zijn terminale ziekte werd gekenmerkt door oedeem van handen en voeten, zonder dat daarbij dyspnoe werd beschreven. De medische behandeling was agressief: klysma, meerdere aderlatingen en behandeling met een laxeermiddel. Hij werd in een anoniem graf gelegd. De schedel die later aan hem werd toegeschreven, heeft niet aan hem toebehoord, omdat geen gebitselement past bij het tandabces waarvan bekend is dat hij dat doormaakte. Als doodsoorzaak is een overdosis kwik tijdens behandeling van syfilis onwaarschijnlijk, evenals Henoch-Schönlein-purpura en de gevolgen van acuut reuma. Trichinosis is een recente hypothese, waarbij de terminale symptomen passen, alsmede het feit dat Mozart een liefhebber van varkensvlees was. De diagnose van zijn arts Closset luidde ‘hitsiges Frieselfieber’, mogelijk veroorzaakt door één van de in die tijd vaak voorkomende infectieziekten.