Antibioticakeuze bij een Legionella-infectie

– Legionella pneumophila is an intracellularly-growing microorganism and the causative agent of Legionnaires’ disease; this disease owes its name to the epidemic among American war veterans in Philadelphia in 1976.

– The analysis of the epidemic in Philadelphia revealed – retrospectively – that unlike β-lactam antibiotica, erythromycin and tetracyclines provided protection against an unfavourable outcome.

– Despite the absence of prospective, blinded, randomised clinical trials, a well-founded choice for the antibiotic treatment of patients with a Legionella infection can be made using the evidence from in-vitro and cell culture studies, as well as studies in animal models.

– Although erythromycin, either or not in combination with rifampicin, is still recommended, there is not enough scientific evidence to support this as a first choice drug treatment.

– The available evidence suggests that quinolones (the most researched are ciprofloxacin and levofloxacin) are the treatment of choice in the case of severe Legionella pneumonia. Newer macrolides (especially azithromycin) have been shown to have some additional beneficial effect.

– However, the lack of an intravenous formulation limits the use of newer macrolides in severely ill patients.

Ned Tijdschr Geneeskd 2005;149:452-7

Samenvatting

– Legionella pneumophila is een intracellulair groeiend micro-organisme en is de verwekker van de veteranenziekte; die aandoening ontleent haar naam aan de epidemie onder Amerikaanse oorlogsveteranen in Philadelphia in 1976.

– Uit de analyse van de epidemie in Philadelphia bleek dat – achteraf gezien – erytromycine en tetracyclinen bescherming boden tegen een ongunstig beloop, in tegenstelling tot de β-lactamantibiotica.

– Er zijn geen prospectieve, geblindeerde, gerandomiseerde klinische onderzoeken verricht, maar op basis van in-vitro-onderzoek, celkweekonderzoek en dierstudies kan een verantwoorde keuze worden gemaakt voor antibiotische behandeling van patiënten met een Legionella-infectie.

– Hoewel erytromycine – eventueel gecombineerd met rifampicine – nog wel wordt aanbevolen is er onvoldoende wetenschappelijk bewijs dat de keuze voor dit middel als eerste therapie juist zou zijn.

– De beste keus voor ernstig zieke patiënten is behandeling met een chinolon (het meest onderzocht zijn ciprofloxacine en levofloxacine), eventueel gecombineerd met een nieuwer macrolide (met name azitromycine).

– Het gebruik van de nieuwere macroliden bij ernstig zieke patiënten wordt beperkt door het feit dat van deze middelen nog geen intraveneuze formulering beschikbaar is.

Ned Tijdschr Geneeskd 2005;149:452-7