Samenvatting van de standaard 'Fluor vaginalis' (eerste herziening) van het Nederlands Huisartsen Genootschap

- The 1996 practice guideline of the Dutch College of General Practitioners (NHG) on vaginal discharge has been updated.

- Most women who visit their doctor with complaints about vaginal discharge do not have an increased risk of a sexually-transmitted disease.

- Investigations into vaginal discharge comprise history taking, physical examination and microscopic analysis in the laboratory of the general practitioner.

- Additional investigation into Chlamydia, gonorrhoea and Trichomonas infection is only necessary if the patient history reveals an increased risk of a sexually-transmitted disease.

- A Candida infection or bacterial vaginosis should only be treated if the patient experiences bothersome complaints.

- Treatment of a Candida infection consists of a vaginally applied imidazole compound. Bacterial vaginosis can be treated with oral administration of metronidazole.

- Patients with vaginal fluor can be examined and, if necessary, treated by their general practitioner. Referral to a gynaecologist is rarely necessary.

Ned Tijdschr Geneeskd. 2007;151:1339-43

Samenvatting

- De NHG-standaard ‘Fluor vaginalis’ uit 1996 is herzien.

- De meeste vrouwen die wegens fluorklachten bij de huisarts komen, hebben geen verhoogd risico op een seksueel overdraagbare aandoening (soa).

- Diagnostiek bij fluorklachten omvat anamnese, lichamelijk onderzoek en microscopisch onderzoek in de eigen praktijk.

- Alleen als bij anamnese een verhoogd risico op een soa wordt vastgesteld, wordt aanvullend onderzoek verricht naar chlamydiasis, gonorroe en trichomoniasis.

- Een Candida-infectie of een bacteriële vaginose hoeft alleen behandeld te worden bij hinderlijke klachten.

- De medicamenteuze behandeling van een Candida-infectie bestaat uit een vaginaal imidazolpreparaat, van bacteriële vaginose uit orale toediening van metronidazol.

- Vrouwen met klachten over fluor vaginalis kunnen in de huisartsenpraktijk onderzocht en zo nodig behandeld worden. Verwijzing is vrijwel nooit nodig.

Ned Tijdschr Geneeskd. 2007;151:1339-43