Prof.dr. Emil Abe van Slooten

In memoriam
J.A. van Dongen
B.B.R. Kroon
E.J.Th. Rutgers
Citeer dit artikel als
Ned Tijdschr Geneeskd. 2009;153:B517
Download PDF
Figuur 1

Op 21 november 2009 overleed op 92-jarige leeftijd prof.dr. Emil Abe van Slooten, emeritus hoogleraar Chirurgische Oncologie aan de Universiteit van Amsterdam en van 1953 tot 1984 werkzaam op de chirurgische afdeling van het Nederlands Kanker Instituut-Antoni van Leeuwenhoek ziekenhuis, waarvan het overgrote deel als hoofd.

Hij studeerde van 1935 tot 1942 medicijnen aan de Gemeente Universiteit van Amsterdam en na een assistentschap in de Pathologische Anatomie startte hij eind 1943 bij dr. H.P. Wijnen te Den Haag de opleiding Heelkunde. De laatste jaren van de opleiding bracht hij door in het Wilhelmina Gasthuis te Amsterdam als chef de clinique bij prof.dr. I. Boerema. Tijdens zijn opleiding verbleef hij enkele jaren ter vervulling van de dienstplicht op Sumatra, Indonesië, waar hij leiding gaf aan een regionaal ziekenhuis. Hij promoveerde in l947.

Direct na zijn opleiding werd hij in 1953 benoemd tot chirurg aan het Nederlands Kanker Instituut; kort daarna volgde hij dr. W.F. Wassink op als hoofd van de afdeling.

In zijn werkzame periode bouwde hij de chirurgische oncologie uit tot een eigen specialisme. Hij genoot grote achting in binnen- en buitenland en behoorde tot de oprichters en bestuurders van vele nationale en internationale gremia. Terecht werd hij gelauwerd met vele onderscheidingen, prijzen en erelidmaatschappen. Zijn publicatielijst was indrukwekkend.

Zijn operatietechniek was steeds sterk anatomisch gericht, was fijnzinnig, soms zelfs kunstzinnig met een grote gave tot improvisatie.

Hij was een zeer begaafd generalist, maar hij ijverde voor het ontwikkelen van subspecialismen binnen de heelkundige oncologie. Zo realiseerde hij bijvoorbeeld de vorming van groepen die de hoofdhalschirurgie naar zijn voorbeeld verder hebben uitgebouwd. Hij bewoog zich ook op terreinen buiten de heelkunde, zoals de Stichting Opsporing Erfelijke Tumoren en de Commissie Beentumoren. Met zijn charisma stimuleerde hij sterk antihiërarchie en een multidisciplinaire benadering. Het stempel dat hij op deze wijze drukte op de sfeer en werkwijze in het Antoni van Leeuwenhoek ziekenhuis is tot op vandaag voelbaar. Zijn brede kennis, ook buiten het eigen vak, zijn grote artisticiteit – hij was een begenadigd schilder en beeldhouwer – en bovenal de bescheidenheid vanuit een verrassend oorspronkelijke geest, maakten hem tot een bewonderd en geliefd man bij patiënten en collegae.

Zorgen en ernstige lichamelijke handicaps zijn hem niet bespaard gebleven; indrukwekkend was dat daarover nimmer een klaagwoord van hem werd vernomen. Zijn belangstelling voor het wel en wee van ons instituut bleef onverflauwd en wij zullen zijn stimulerende bijdragen node missen.

Gerelateerde artikelen

Reacties