Overeenstemming tussen het handelen van de huisarts bij papieren casussen van slechthorendheid en de aanbevelingen in de standaard 'Slechthorendheid' van het Nederlands Huisartsen Genootschap

To assess the extent to which the practice of general practitioners (GPs) in dealing with adult hearing-impaired patients complies with the recommendations in the NHG standard on ‘Hardness of hearing’, one year after its publication.

Design

Descriptive.

Method

Eight paper cases concerning hearing-impaired patients were presented to 10 GPs. The compliance of the GPs' approach with the NHG standard was recorded, and the differences found were motivated by the GPs.

Results

Compliance was low for ‘anamnesis’ (27), reasonable for ‘supplementary examination’ - ‘audiography’ (42) and ‘whispered voice test’ (12) - and ‘evaluation’ (65), and high for ‘physical examination’ (‘otoscopy’ 82). Adapted questioning for the purpose of establishing the case history was observed. The questioning was adapted in so far as it took into account the information that had already been obtained. ‘Management’ gave high scores for ‘instruction’ (85) and ‘referral’ (72). For mostly practical reasons, the whispered voice test, recommended in the NHG standard was scarcely used (12) whereas the tuning fork tests, which are not advocated in the NHG standard, were often used (43).

Conclusion

For the aspects ‘otoscopy’, ‘instruction’ and ‘referral’ the GPs' practice reflected the recommendations contained in the NHG standard ‘Hardness of hearing’.

Samenvatting

Doel

Onderzoek naar de overeenkomsten en de verschillen tussen de benadering van de huisarts bij volwassen slechthorenden, en de standaard ‘Slechthorendheid’ van het Nederlands Huisartsen Genootschap (NHG) één jaar na publicatie van de standaard.

Opzet

Descriptief.

Methode

Acht papieren casussen van patiënten met slechthorendheid werden voorgelegd aan 10 huisartsen. Overeenkomsten en verschillen met de NHG-standaard werden genoteerd, verschillen werden door de huisartsen beargumenteerd.

Resultaten

Overeenkomst was gering voor ‘anamnese’ (27), matig voor ‘aanvullend onderzoek’ (42 - ‘audiografie’ (42) en ‘fluisterspraaktest’ (12) - en ‘evaluatie’ (65), en groot voor ‘lichamelijk onderzoek’ (‘otoscopie’ 82). Een adaptieve anamneseafname werd geobserveerd, in de zin dat deze werd afgestemd op de reeds bekende informatie. ‘Beleid’ gaf hoge scores voor de onderdelen ‘uitleg/informatie’ (85) en ‘verwijzen’ (72). De in de standaard aanbevolen fluistertest werd (om praktische redenen) nauwelijks gebruikt (12), stemvorkproeven (die de standaard niet aanbeveelt) daarentegen vaak (43).

Conclusie

Op de onderdelen ‘otoscopie’, ‘instructie’ en ‘verwijzen’ reflecteerde het handelen van de huisartsen de aanbevelingen uit de NHG-standaard ‘Slechthorendheid’.