Langetermijnschade van diabetes mellitus: de rol van irreversibele glyceringsproducten

Diabetes mellitus kan op den duur leiden tot schade aan grote bloedvaten, nieren, ogen en zenuwen.1 Aangezien de neuropathie mogelijk ook op ischemische schade is gebaseerd, die weer is veroorzaakt door vasculopathie,2 zijn al deze effecten grotendeels terug te voeren op schade aan de vaatwand. Algemeen wordt aangenomen dat het ontstaan van complicaties samenhangt met de ernst en de duur van de hyperglykemie. Intensieve behandeling met insuline bij personen met van insuline afhankelijke diabetes gaf een verminderde kans op ontstaan dan wel voortschrijden van de genoemde complicaties.1 In de afgelopen jaren zijn meerdere mechanismen gepostuleerd voor het ontstaan van langetermijnschade bij diabetes. Naast een direct toxisch effect van glucose zouden er verstoringen van de koolhydraatstofwisseling zijn, leidend tot een verhoogde sorbitolwaarde, een verlaagde myoinositolwaarde en verstoringen in de Na-K-adenosine-trifosfatase (ATPase)-activiteit.3 Aldosereductaseremmers gaan deze verstoring in de koolhydraathuishouding tegen, maar het belang bij de mens…