Kind en ongeval: dalende sterfte, andere zorg

– In order to explore the demand for trauma care facilities for children with severe injuries in the University Hospital of Rotterdam, the departments of Paediatric Surgery and Epidemiology initiated a study of mortality, morbidity and patterns of trauma care. The standardized mortality rate in the region declined by 40 between 1979 and 1986, as did the clinical prevalence of trauma injuries, expressed by the number of days spent in hospital per 100.000 children. This was in agreement with the national epidemiological data.

The number of hospital admissions for childhood injuries in the University Hospital of Rotterdam stabilized in recent years, which may be considered a relative increase. Moreover the number of children with severe injuries admitted to Intensive Care Units increased by 46, which was mainly due to Intensive Care admissions of children living outside Rotterdam. Obviously, another pattern of referral of these patients has developed in the south-west of The Netherlands.

The decrease of the number of severe injuries in childhood together with the complexity of trauma care and the increasing number of physicians raises questions on the maintenance of skills. This is an argument for centralization of trauma care for severely injured children, which to some extent has already been implemented in this region.

Samenvatting

Een epidemiologische verkenning is uitgevoerd van de ontwikkeling van ongevallensterfte en klinische morbiditeit bij kinderen in de periode 1980-1986 in Zuidwest-Nederland en met name in het Academisch Ziekenhuis Rotterdam (AZR). Het regionale gestandaardiseerde sterftecijfer daalde met 40, evenals de klinische prevalentie, uitgedrukt in het aantal verpleegdagen per 100.000 kinderen. Dit was in overeenstemming met het landelijke beeld. Binnen het AZR bleef het aantal opnemingen wegens ongevalsletsel constant, hetgeen op een relatieve toename duidt. Het aantal opnemingen op een afdeling voor intensive care steeg echter met 46 vanaf 1982 en betrof vooral kinderen uit de regio. Bij een dalende regionale sterfte en klinische incidentie was vermoedelijk sprake van een veranderd verwijzingspatroon.

De afname van het aantal ernstige ongevalsletsels onder kinderen en de complexiteit van de zorgverlening leiden bij een sterk toegenomen aantal gespecialiseerde zorgverleners tot vragen over de ‘maintenance of skills’. Hierdoor ontstaat o.a. de noodzaak tot centrumvorming, die in Zuidwest-Nederland reeds ten dele plaatsvond.