Bij het stellen van een vèrstrekkende c.q. potentieel levenbedreigende diagnose of bij het voorstellen van ingrijpende behandelingen verzoeken sommige patiënten de specialist om verdere verwijzing voor het krijgen van zogeheten ‘second opinion’. Vaak betreft het dan een verzoek om verwijzing naar een op een bepaald terrein werkzame specialist of een gespecialiseerd centrum waarvan men het bestaan soms op grond van eigen informatie, maar vaak ook via een patiëntenvereniging te weten is gekomen.
Zo zien wij voor onderzoek op onze polikliniek de laatste jaren met enige regelmaat patiënten, vaak vergezeld met enkele familieleden, die op eigen verzoek zijn gekomen om onze mening te vernemen ten aanzien van een elders gestelde diagnose of voorgesteld behandelingsplan, ten aanzien van een kwaadaardige beenmerg-of lymfeklierziekte. Bij het aanhoren van de wijze waarop zulke patiënten dan naar onze polikliniek ‘werden verwezen’, blijkt dat het aanvankelijke verzoek om zo'n verwijzing bij de behandelend specialist nogal eens op…
Artikelinformatie
Citeer dit artikel als
Reacties