Diagnostiek naar Helicobacter pylori-infectie bij kinderen

- A Helicobacter pylori infection is usually acquired during early childhood. Poor socioeconomic circumstances form an important risk factor for this.

- An untreated infection may lead to peptic ulceration and, particularly in adults, to gastric cancer and mucosa associated lymphoid tissue (MALT) lymphoma.

- The gold standard for the diagnosis of H. pylori infection is gastroscopy with histology and culture of biopsy specimens. Non-invasive tests are serology, ¹³C-urea breath test and stool antigen test.

- The sensitivity and specificity of serology tests are low in children, but for both the ¹³C-urea breath test and the stool antigen test the sensitivity and specificity are high.

- A ‘test and treat’ approach is advised with due consideration for possible symptoms and the risk for peptic ulcers and gastric cancer at a more advanced age. The treatment results must be evaluated. If necessary, young children can be treated at a later age.

Ned Tijdschr Geneeskd 2005;149:1326-9

Samenvatting

- Infectie met Helicobacter pylori komt meestal op de vroege kinderleeftijd tot stand. Lagere socio-economische omstandigheden vormen een belangrijke risicofactor voor het verkrijgen van een H. pylori-infectie bij kinderen.

- Een onbehandelde infectie kan op den duur leiden tot peptische ulcera en met name op de volwassen leeftijd leiden tot een maagcarcinoom of een ‘mucosa associated lymphoid tissue’(MALT)-lymfoom.

- Histologisch onderzoek en kweek van biopten, verkregen bij gastroscopie, vormen de gouden standaard om H. pylori te diagnosticeren. Niet-invasieve testmethoden zijn serologisch onderzoek, ¹³C-ureumademtest en fecesantigeentest.

- Bij kinderen zijn de sensitiviteit en de specificiteit van serologisch onderzoek laag, en die van de ¹³C-ureumademtest en de fecesantigeentest hoog.

- Behandeling, na onderzoek naar H. pylori, wordt geadviseerd met het oog op eventuele symptomen en de kans op peptische ulcera en maagcarcinoom op latere leeftijd. De resultaten moeten worden geëvalueerd. De behandeling mag eventueel op latere leeftijd plaatsvinden.

Ned Tijdschr Geneeskd 2005;149:1326-9