De lokale en regionale intramurale traumaopvang bij de Enschedese vuurwerkramp

- On Saturday 13 May, 2000 at about 15:30 h, the Dutch city of Enschede was struck by the explosion of a midtown firework depot. Twenty-two people were killed and almost 1,000 people were wounded. A complete district with 1,000 houses was destroyed. In total, 527 victims were treated in one of the regional hospitals, 76 (14) of whom were admitted and 451 (84) were treated as outpatients. Of the clinically treated victims, 11 patients were triaged as T1 and needed immediate intervention, 63 patients were triaged as T2 where treatment within six hours was indicated, and two T3 patients did not need urgent treatment. The outpatients mainly suffered secondary blast injuries to the head and extremities due to flying debris. Of the 11 T1 patients, 10 underwent acute surgery; intervention radiology was performed in one patient. The injuries of the severely wounded T1 patients consisted of penetrating thoracic, abdominal and skull injuries, as well as blunt abdominal trauma and compound fractures. Two patients from the disaster area underwent acute vascular surgery for acutely burst aortic aneurysms. The in-hospital trauma care was characterised by the spontaneous arrival of a large number of extra medical personnel. The regional distribution of the trauma patients was adequate. The regional capacity of the emergency rooms, IC-units and operating facilities proved to be sufficient. Routing of lightly-wounded patients was found to be important. The communication in all phases of the disaster management appeared to be poorly structured.

Conclusion

During the initial trauma care, the routing of vast numbers of ambulant, lightly-wounded patient, as well as extra doctors and nurses, needs careful planning.

Samenvatting

Na de Enschedese vuurwerkramp van zaterdag 13 mei 2000 werden in totaal 947 slachtoffers aan hun verwondingen intramuraal behandeld. Er waren 22 dodelijke slachtoffers. Van de 527 patiënten die in diverse ziekenhuizen werden behandeld, waren 76 (14) klinische en 451 (86) poliklinische patiënten. Verdeeld naar triagecode bestonden de klinisch behandelde slachtoffers uit 11 T1-, 63 T2- en 2 T3-patiënten. De opgelopen letsels van de poliklinisch behandelde patiënten waren veelal secundaire explosieletsels ten gevolge van rondvliegend materiaal en ze waren met name gelokaliseerd aan hoofd en extremiteiten. Van de 11 T1-patiënten werden er 10 acuut geopereerd, de 11e onderging interventieradiologie. De letsels van de ernstig gewonde T1-patiënten bestonden met name uit perforerend thorax-, buik- of schedelletsel, stomp buikletsel en gecompliceerde fracturen; 2 patiënten uit het rampgebied werden acuut geopereerd met een gebarsten aneurysma van de aorta abdominalis. De opvang werd gekenmerkt door een massale spontane opkomst van medisch personeel. Er vond een adequate regionale verdeling van rampslachtoffers plaats. De capaciteit van de afdelingen voor spoedeisende eerste hulp, intensive care en van de operatiekamers in de regio bleek ruim voldoende. Bij de opvang bleek met name de routing van de lichtgewonde patiënten van groot belang. Verder leek de communicatie in alle fasen van de rampopvang weinig gestructureerd.

Conclusie

Bij de initiële opvang van gewonden moet men zorgen voor zorgvuldige routing van grote aantallen ambulante lichtgewonden en van de extra artsen en verpleegkundigen.