Allochtoon in Turkije

– The author, a professor of nephrology, reports some impressions of his 7-year stay in Turkey. He worked at the Ege University in Izmir, traditionally one of the most ‘western’ cities. He and his wife, who gave unpaid assistance to dialysis patients, attempted to integrate into Turkish society as fully as possible. They traversed the country in weekends and holidays and introduced as many Dutch guests as they could to the unique archeological treasures, the magnificent nature and the extremely friendly population.

Work at the university focused increasingly on cultivating a critical attitude with regard to the self, society and the trends and commercialization of medicine in Turkey and in the rest of the world. Self-reliance, also, had to be strengthened. Although this contravened the authority-based Turkish educational system, the efforts were clearly appreciated and even stirred enthusiasm in many of the younger people. There is no doubt that a foreign worker is regarded much more favourable in Turkey than in the Netherlands.

Samenvatting

De auteur, hoogleraar in de nefrologie, geeft enkele impressies van zijn 7-jarig verblijf in Turkije. Hij werkte aan de Ege Universiteit te Izmir, vanouds één van de meest ‘westerse’ steden. Samen met zijn vrouw, die als vrijwilligster aan de dialysepatiënten steun verleende, trachtten zij zoveel mogelijk in de Turkse maatschappij te integreren. Daarbij doorkruisten zij het land in weekeinden en vakanties en trachtten zoveel mogelijk Nederlandse gasten kennis te laten maken met de unieke archeologische rijkdom, de schitterende natuur en de buitengewoon vriendelijke bevolking.

Het werk op de universiteit was in toenemende mate gericht op het kweken van een kritische houding ten opzichte van zichzelf, de maatschappij en ook de medische mode en commercialisering zowel in Turkije als in de rest van de wereld. Ook moest het zelfvertrouwen worden versterkt. Dit staat haaks op het op autoriteit gebaseerde Turkse opvoedingssysteem. Wel blijkt dat de inspanningen duidelijk gewaardeerd worden en bij veel jongeren zelfs enthousiasme opwekken. Zeker is dat een allochtoon in Turkije een heel wat positievere benadering ten deel valt dan in Nederland.