Vorige week zat ik met mijn knieën in mijn nek op een veel te laag krukje achter een chirurg tijdens zijn poli. Zijn patiënte kwam voor controle na een botbreuk, maar had enkele maanden eerder ook een ontsteking aan haar hand gehad. Ze was daar erg van geschrokken. Gelukkig ging het inmiddels goed en had ze van beide geen klachten meer.
De week erna zou ze op vakantie gaan. Ze wilde graag een antibioticakuurtje meekrijgen, voor het geval ze opnieuw last zou krijgen van haar hand. De arts schreef zonder aarzelen flucloxacilline voor en wenste haar een fijne reis. Na afloop zei hij; ‘Ach, dat kuurtje sloeg natuurlijk helemaal nergens op, maar voor ik dat had uitgelegd, was mijn poli weer afgelopen.’ Hij lachte. Onbedoeld lachte ik mee.
Ik zag huisartsen soms antibiotica voorschrijven om de band met een patiënt te behouden
Het bleef aan me knagen. Ik had er graag iets van willen zeggen. De dag ervoor hadden we nog onderwijs gehad over duurzaamheid en antibioticaresistentie. Sinds ik 4,5 jaar geleden aan de geneeskundeopleiding begon, komt dit onderwerp steeds vaker langs. Tijdens mijn bachelor nam ik me voor om me als coassistent en later als arts hiervoor hard te maken en met patiënten en artsen in gesprek te gaan over duurzaam antibioticagebruik.
Tegelijkertijd weet ik hoe moeilijk dat kan zijn. Ik groeide op met een Braziliaanse moeder die pas tevreden was als ze een antibioticakuur meekreeg, maar tot haar frustratie vaak met een paracetamolletje naar huis werd gestuurd. Als doktersassistente zag ik huisartsen soms antibiotica voorschrijven, alleen om de band met een patiënt te behouden. Ook de chirurg wilde voorkomen dat hij een ongeruste patiënt naar huis stuurde en zijn poli uitliep.
Nu ik net aan mijn coschappen ben begonnen, zie ik steeds duidelijker dat het minder zwart-wit is dan ik tijdens mijn bachelor dacht. Toch baal ik ervan dat ik niets zei en meelachte. Het was een aardige chirurg die mijn vragen met geduld en humor beantwoordde. Waarschijnlijk had hij ook voor dit gesprek opengestaan. Juist als coassistent mogen we vragen stellen en twijfels uitspreken. Zo kunnen we vanaf ons ongemakkelijke krukje toch een verschil maken.
Bibiana Luz Kleverlaan (22) is een boulderende, half Braziliaanse, half Nederlandse eerstejaars coassistent aan de Vrije Universiteit Amsterdam.