52 lege strips ibuprofen 400mg, in een plastic zak op het voeteneinde van de brancard. Daarop ligt een bewusteloze jonge vrouw, ongeveer de leeftijd van mijn zusje. Mijn eerste zelfstandige acute opvang als arts op de spoedeisende hulp is er een die ik nooit zal vergeten.
De eerste hulp is de plek waar ik het meest op mijn hoede was: als pas afgestudeerde basisarts was het nieuw terrein, en je draagt er de verantwoordelijkheid voor de ziekste patiënten. Mijn collega-arts-assistent stond op acute kamer 1 een meng-intoxicatie op te vangen – ik was blij dat ik die dans was ontsprongen. Maar een tikje op mijn schouder door de SEH-verpleegkundige maakte een abrupt einde aan de opluchting: na een paar minuten arriveerde de ambulance, met daarin de tweede tentamensuïcide van de avond. Samen met de coassistent liep ik naar acute kamer 2 om haar te stabiliseren, totdat de dokter van de intensive care arriveerde en haar meenam.
De eerste hulp is de plek waar ik het meest op mijn hoede was
Toen ik die avond op de fiets terug naar huis reed, wist ik niet of ik moest juichen of huilen. Ik was trots op hoe onze acute opvang was verlopen, maar tegelijk stond me het beeld bij van de huilende moeder aan het hoofdeinde, die niet kon bevatten hoe dit had kunnen gebeuren.
Die combinatie van gevoelens heb ik vaker ervaren in mijn rol als dokter, en daarvoor als coassistent. Een slechtnieuwsgesprek dat goed verliep, een geslaagde de-escalatie bij een psychotische patiënt, een mooie set hechtingen bij automutilatie. Het ziekenhuisbezoek is soms niet alleen ingrijpend voor de patiënt, maar ook voor de dokter. Als nuchtere Groninger concludeerde ik die avond op de fiets dat deze conflicterende gevoelens allebei, en tegelijkertijd, mogen bestaan. Het is de dualiteit van het artsenbestaan: je leert het in de praktijk, en die praktijk bestaat uit zieke mensen.
Gelukkig liep het in de acute fase goed af met mijn patiënte en kon ze uiteindelijk naar huis. Een jaar later kijk ik terug op de casus als erg leerzaam, op professioneel en persoonlijk vlak, maar het blijft er een waar ik nog steeds regelmatig aan terugdenk.
Tim Krans (26) studeerde geneeskunde in Groningen. Sinds begin 2025 is hij werkzaam als basisarts bij Interne Geneeskunde, nu in Leiden.