Onlangs was ik bij vrienden aan het eten. Er deed zich een voor menig geneeskundestudent herkebare situatie voor: gedurende de avond zag ik het gezicht van één van hen vertrekken toen hij zijn arm bewoog. Zijn vriendin vroeg aan mij wat er aan de hand zou kunnen zijn.
In dit soort situaties probeer ik vaak niet te veel de dokter uit te hangen en zeg ik meestal dat ze naar de huisarts moeten gaan. Toch liet ik me verleiden tot een korte anamnese en lichamelijk onderzoek en, omdat ik geneeskunde zo leuk vind en het daarom de diagnose ook graag goed wil hebben, kon ik het niet laten om een diagnose te stellen.
Gelukkig kon ik de eindverantwoordelijkheid altijd een beetje wegwuiven. ‘Ik ben alleen geen arts, dus voor een echte diagnose en behandeling moet je naar de huisarts gaan’, was een zin waarmee ik tot ergernis van mijn vrienden altijd afsloot. Aan deze standaardzin begon ik ook deze keer, maar halverwege kwam ineens de realisatie dat ik inmiddels wel arts ben.
‘Halverwege de zin kwam de realisatie dat ik nu wel arts ben’
Sinds een aantal weken heb ik namelijk mijn BIG-registratie als basisarts. Met die realisatie kwam ook een soort van zwaarwegend gevoel over me dat ik het nu ook wel echt goed moest hebben. Het zal allemaal wel meevallen; een vriend zal me heus niet voor de tuchtrechter slepen omdat ik hem zonder formele behandelrelatie wat tips heb gegeven, dacht ik.
Aan de andere kant kunnen mijn bevindingen nu wel reallife consequenties hebben. Ook op de afdeling waar ik aan het werk ben zullen mensen nu anders naar mij kijken als verantwoordelijke. Men neemt eerder voor waar aan wat ik zeg. Diagnoses stellen als partytrick zonder echt eindverantwoordelijk te zijn is er niet meer bij.
Bij mijn vriend voegde ik er hakkelend en stamelend aan toe ‘I-Ik ben alleen je arts niet en k-kan het niet met zekerheid zeggen, dus voor een formele diagnose moet je toch naar de huisarts gaan’. De andere vrienden konden er wel om lachen gelukkig, en een paar dagen later was de vriend in kwestie met zijn pijn bij de huisarts geweest. Die was het gelukkig helemaal eens met mijn diagnose en behandelvoorstel.
Guus Brand is onlangs afgestudeerd als basisarts en werkt als anios kindergeneeskunde in het Gelre Ziekenhuis in Apeldoorn. Hij schrijft over zijn ervaringen als basisarts in zijn werk en privéleven.