Strongyloidiasis bij voormalige krijgsgevangenen en geïnterneerden die tijdens de Tweede Wereldoorlog in Zuidoost-Azië verbleven

- A survey was performed to estimate the prevalence of chronic strongyloidiasis among 145 Dutch ex-prisoners of war who had been working on the Burma-Thailand railway in 1943-1945, and 56 ex-internees in civil camps in the former Dutch East Indies. No infections were found in the latter group while in the Burma group 26 men 17,9) had S. stercoralis larvae in their stools. Many of them suffered from larva currens, an urticarial skin disorder, cured by treatment.

Examination of fresh stool specimens with the Baermann concentration technique gave better results than faecal cultures and microscopy of duodenal aspirate. Mean IgE level and eosinophil count were significantly higher in infected persons but the ranges are too wide to use these tests in diagnosing individual cases.

Samenvatting

Het vóórkomen van chronische strongyloidiasis bij 56 ex-geïnterneerden uit het voormalige Nederlands-Indië en 145 ex-krijgsgevangenen die in de Tweede Wereldoorlog aan de Burma-Thailand-spoorweg werkten, werd onderzocht. Alleen in de tweede groep werden bij 26 personen (17,9) larven van Strongyloides stercoralis in de faeces gevonden. Een aantal van hen had larva currens, een urticariële huidafwijking, die verdween na behandeling.

Faecesonderzoek met de concentratiemethode volgens Baermann was gevoeliger dan de faeceskweek en een duodenumaspiratiemethode (‘stringtest’). Gemiddelde IgE-waarden en aantallen eosinofiele cellen waren statistisch significant hoger bij de geïnfecteerde groep, maar door de grote spreiding is de waarde ervan voor de diagnostiek gering.