Rwanda, een terugblik op de hulpverlening na de genocide in 1994

– Some 700,000 Tutsi were killed in Rwanda in 1994, and 1.2 million Hutu fled to neighbouring countries. The United Nations and the non-governmental organizations recently issued a document assessing the aid given. Several matters could have been better. Security in the camps, for instance, was a crucial problem and relief workers and armed forces were unprepared for the involuntary cooperation. Also, estimates of numbers of refugees were inadequate and such estimates were manipulated for political purposes. Relief organizations resorted too quickly to import of goods that were available locally, thereby making the aid unnecessarily expensive. The refugees themselves were involved too little in establishing relief priorities. Life of the original population round the camps was disrupted, a fact that received hardly any attention.

Samenvatting

In 1994 werden in enkele weken rond 700.000 Tutsi's in Rwanda gedood en vluchtten 1,2 miljoen Hutu's de grenzen over naar naburige landen. Onlangs is door de Verenigde Naties en de niet-gouvernementele organisaties een evaluatiedocument gemaakt over de hulpverlening. Een aantal zaken had beter gekund. Zo was het gebrek aan veiligheid in de kampen een cruciaal probleem en waren hulpverleners en militairen niet voorbereid op de gedwongen samenwerking. Ook waren de schattingen van het aantal vluchtelingen onnauwkeurig en werden deze schattingen politiek gemanipuleerd. Er werd te snel materieel van buiten aangevoerd dat lokaal verkrijgbaar was, hetgeen veel hulp onnodig duur maakte. De vluchtelingen zelf werden te weinig betrokken bij het vaststellen van prioriteiten in de hulpverlening. Het leven van de oorspronkelijke bewoners rond de kampen werd door het vluchtelingenprobleem ontwricht, hetgeen hoegenaamd geen aandacht heeft gekregen.