Medicamenteuze behandeling van prostaatcarcinoom

– The basis for the medical treatment of prostate cancer is inhibition of the influence of testosterone on the prostate. Surgical castration is in 1997 still the gold standard; it reduces the testosterone level by 90 and the level of dihydrotestosterone (the active metabolite) by 60.

– In the eighties luteinising hormone releasing hormone (LHRH) analogues were introduced to avoid the psychological burden of castration. After an initial stimulation (the flare-up) testosterone decreases to castrate level within 3 weeks.

– Recently (non-steroidal) anti-androgens, competitive inhibitors of dihydrotestosterone on receptor level were introduced. There are also drugs which inhibit the conversion of testosterone to dihydrotestosterone: 5α-reductase inhibitors.

– Non-steroidal anti-androgens and 5α-reductase inhibitors do not decrease the testosterone level and therefore cause less loss of libido and energy than castration.

– Combination of (chemical) castration and anti-androgens is called maximum androgen blockade. This treatment has limited additional value in proportion to the increase in side effects and costs.

– A new form of treatment is intermittent androgen blockade. With this strategy growth of hormone-insensitive cells in the prostate, which is considered the main determinant of the poor prognosis, might be delayed with reduction of side effects and costs.

– The role of imidazoles is still investigated; the role of cytotoxic drugs is mainly palliative.

Samenvatting

– De basis van de medicamenteuze behandeling van prostaatcarcinoom is het remmen van het effect van testosteron op de prostaat. Chirurgische castratie is ook in 1997 nog de gouden standaard; die reduceert de hoeveelheid circulerend testosteron met ongeveer 90 en de concentratie van dihydrotestosteron (de werkzame metaboliet) met 60.

– In de jaren 80 zijn analoga van luteïniserend-hormoon-‘releasing’ hormoon (LHRH) geïntroduceerd (waardoor de psychologische effecten van een castratie worden omzeild), die na een initiële stimulatie van de testosteronproductie (de zogenaamde ‘flare-up’) na ongeveer 3 weken een castratieniveau geven.

– Recentelijk zijn (niet-steroïde) antiandrogenen in de belangstelling gekomen, competitieve inhibitors van dihydrotestosteron op receptorniveau. Ook zijn er medicamenten die de omzetting van testosteron in dihydrotestosteron remmen (5α-reductaseremmers).

– Niet-steroïde antiandrogenen en 50α-reductaseremmers veroorzaken geen daling van de testosteronspiegel, waardoor de castratiebijwerkingen zoals libido- en energieverlies minder voorkomen.

– Combinatie van (chemische) castratie en antiandrogenen wordt ‘maximale androgeenblokkade’ genoemd. Deze behandeling heeft beperkte additionele waarde in verhouding tot de bijwerkingen en de kosten.

– Een nieuwe behandelvorm is intermitterende androgeenblokkade. Hiermee zou de groei van hormoonongevoelige cellen in de prostaat, welke ais oorzaak worden beschouwd van de uiteindelijke slechte prognose, langer uitgesteld kunnen worden met reductie van bijwerkingen en kosten.

– De rol van imidazolen is nog in onderzoek; die van cytotoxische medicijnen is voornamelijk palliatief.