Er is veel mis met de vigerende criteria voor de diagnose ‘depressie’. Deze criteria werden in 1980 geïntroduceerd in de 3e editie van de ‘Diagnostic and statistical manual of mental disorders’ (DSM-III) en zijn sindsdien praktisch ongewijzigd gebleven.1,2 De criteria komen er in essentie op neer dat de patiënt bevraagd wordt over 9 depressieve symptomen, zoals somberheid, moeheid en veranderde eetlust. Aan de diagnose wordt voldaan wanneer 5 of meer van die symptomen, waaronder minimaal 1 kernsymptoom (sombere stemming of verlies van interesse of plezier), gedurende minstens 2 weken vrijwel elke dag aanwezig zijn en gepaard gaan met psychisch lijden of sociaal disfunctioneren. Er is geen wetenschappelijk bewijs dat deze DSM-criteria volstaan voor het vaststellen van een depressieve stoornis; de criteria waren louter gebaseerd op consensus onder psychiaters.3 De opstellers waren er echter heilig van overtuigd dat nader onderzoek de ‘stoornis’ die aan een ‘major depressive disorder’ ten…
Online verschenen op
Ned Tijdschr Geneeskd. 2012;156:A5684
Vakgebied
Gratis Ask NTVG uitproberen?
Maak met 2 klikken een gratis account aan
Account aanmakenHeb je al een account of een abonnement? Inloggen
Altijd toegang tot alle publicaties van het NTVG?
Abonneer vandaag nog!
Online toegang tot alle artikelen
Gepersonaliseerde alerts voor artikelen en dossiers
Artikelen voor opleiding en nascholing mét geaccrediteerde toetsen
Onbeperkt luisteren naar de NTVG-podcast
Antwoorden op al je vragen via de AI-toepassing 'Ask NTVG'
Neem het digitaal ntvg abonnement
€ 15,93 per maand!
Ik wil digitaal
Reacties