Beste collega’s,
Bij patiënten met Parkinson in een gevorderd stadium kan het bewustzijn fluctueren. Sommige patiënten kunnen zelfs een uren durend comateus beeld laten zien. Dit artikel biedt een raamwerk voor de diagnostiek en behandeling bij dergelijke bewustzijnsdalingen.
Patiënt, een 62-jarige man, is sinds twaalf jaar bekend met de ziekte van Parkinson; sinds vijf jaar heeft hij parkinsondementie. Twee jaar eerder zijn psychomotore traagheid, amnestische en executieve stoornissen en een verminderde visuoconstructie vastgesteld bij neuropsychologisch onderzoek (MMSE-score: 19/30). Ook werden angst- en spanningsklachten en depressieve klachten geobjectiveerd, waarvoor de patiënt twee maanden geleden mirtazapine kreeg voorgeschreven.
Sinds een aantal weken woont de patiënt in een verpleeghuis. Bij opname in het verpleeghuis is een ‘advance care planning’-gesprek gevoerd en is een volledig curatief beleid inclusief reanimatie afgesproken. In het verpleeghuis krijgt de patiënt hulp in de adl; hij loopt…
Artikelinformatie
Citeer dit artikel als
Behandelbeperkingen?
Een heel mooi artikel met als laatste alinea de conclusie:
Onnodige diagnostiek en ongerustheid kunnen worden voorkomen door goede communicatie en dossiervorming over deze passagère diepe bewustzijnsstoornissen bij patiënten met gevorderde Parkinson.
Bij deze casus in kan in tijden van zorgschaarste en overbelasting van SEH afdelingen echter ook de vraag gesteld worden of een volledig curatief beleid niet resulteert in overbodige diagnostiek.
Persoonlijk ben ik nieuwsgierig welk verwachtingspatroon in dit geval heeft geresulteerd in de uitkomst van het ACP gesprek?
Behandelingbeperkingen?
Bedankt voor de leuke reactie en belangrijke vraag! Wij vinden de ACP gesprekken erg belangrijk en geloven ook dat een goed ACP gesprek bijdraagt aan het voorkomen van onnodige diagnostiek. De gepresenteerde casus is een uitzondering in de zin van het volledige beleid, meestal zien wij casus waarbij een veel terughoudender beleid is afgesproken en niet zo veel illustrerende aanvullende diagnostiek wordt verricht. In deze casus hebben met name de leeftijd van patiënt en de korte tijd na verpleeghuisopname een rol gespeeld in de beslissing voor een volledig curatief beleid. Patiënt en familie waren bij de eerste opname nog niet toe aan een terughoudender beleid en het eerste MDO moest nog volgen. Gezien de comorbiditeit en gevorderde stadium van Parkinson is ook in de loop van de opname het beleid terughoudender geworden.