Taxoïden bij ovarium- of mammacarcinoom: de rol van de beroepsgroep en de overheid

After registration in 1993/1995 of paclitaxel and docetaxel for the treatment of ovarian and mammary carcinomas, the costliness of these drugs caused Dutch hospitals to adopt different policies for their use. This prompted the Minister of Health to ask the professional group of oncological internists to draw up a guideline for the use of taxoids, following which the government decided to supply extra money for the hospitals to use according to this guideline. Meanwhile new, contradictory study results have become known, still unpublished and in part originating from studies not yet concluded. The pharmaceutical industry advocates terminating the current research and maintaining the existing indications. However, patients are entitled to unbiassed, complete research findings. The pathway for introducing new expensive drugs should be as follows: the professionals determine the indications for the new drug, the government pays attention to the financial consequences. The pharmaceutical industries should have no voice in the relevant decision-making.

Zie ook het artikel op bl. 518.

De laatste jaren zijn nieuwe geneesmiddelen, waaronder cytostatica, steeds duurder geworden. Hierdoor spelen ook financiële aspecten een belangrijke rol bij de afbakening van de indicaties, mede doordat de ziekenhuizen sinds de jaren negentig zijn gebudgetteerd. Dit wordt geïllustreerd door de toepassing van de taxoïden: paclitaxel en docetaxel. Bij de introductie van deze middelen wordt ook duidelijk welke rol de overheid en de farmaceutische industrie kunnen spelen.

In 1993 werd paclitaxel geregistreerd voor de tweedefasebehandeling (ook wel tweedelijnbehandeling genoemd) van platina-ongevoelig ovariumcarcinoom en in 1994 voor de behandeling van antracyclineresistent mammacarcinoom. Voor deze laatste indicatie werd eind 1995 docetaxel geregistreerd. Door de hoge kosten, die volledig op het ziekenhuisbudget drukten, en de niet algemeen aanvaarde indicaties voor de toepassingen ontstond er een verschillend beleid in de Nederlandse ziekenhuizen.