Vanuit de dagelijkse praktijk van de sociale geneeskunde willen wij in dit artikel een beschrijving geven van het vakgebied Sociale Verzekeringsgeneeskunde.
Allereerst kennen wij in Nederland een strikte scheiding tussen behandeling en controle.1 Dit is al van oudsher het geval; de achterliggende gedachte is dat een controle-oordeel de arts-patiëntrelatie die in het curatieve vlak bestaat, zou kunnen verstoren. Dit betekent dat sociaal-geneeskundigen geen curatieve werkzaamheden mogen verrichten. Omgekeerd ligt dat wat genuanceerder; immers, een advies tot het staken dan wel hervatten van het werk kan heel goed deel uitmaken van een curatieve benadering.
Sociaal-geneeskundigen hebben een takenpakket dat gebaseerd is op het bestaan van sociale verzekeringswetten en dat in de praktijk bestaat uit: het houden van spreekuren, het afleggen van huisbezoeken, het overleggen met werkgevers et cetera. Centraal staat – net als in de curatieve geneeskunde – de patiënt, meestal aangeduid als ‘cliënt’ of ook wel als ‘belanghebbende’.
Een…
Artikelinformatie
Citeer dit artikel als
Reacties