Scafoïdfracturen: diagnostiek en therapie

- An adequate management of scaphoid fractures requires fast and reliable diagnosis. In this, proper history taking and physical examination are essential.

- Routine scaphoid x-rays miss over 20 of all scaphoid fractures. Therefore, in patients with a clinically suspected scaphoid fracture that cannot be proven by scaphoid x-rays, further diagnostic investigation is indicated.

- Which supplemental diagnostic tool (bone scintigraphy, MRI, CT) is preferred remains unclear.

- A below-the-elbow cast without immobilisation of the thumb is an adequate treatment for stable fractures.

- Unstable fractures and all proximal pole fractures are candidates for open or percutaneous treatment.

- In addition to the type of fracture, patient-specific requirements are important in deciding which type of management is the most suitable.

Ned Tijdschr Geneeskd. 2007;151:742-7

Samenvatting

- Een adequate behandeling van scafoïdfracturen vereist een snelle en betrouwbare diagnostiek. Essentieel zijn een goede anamnese van het trauma en klinisch onderzoek.

- Met standaard scafoïdröntgenfoto’s wordt meer dan 20 van alle scafoïdfracturen gemist. Daarom is bij klinische aanwijzingen voor een scafoïdfractuur die niet bevestigd kan worden middels röntgenfoto’s, nader diagnostisch onderzoek aangewezen.

- Het is niet duidelijk welk aanvullend diagnosticum (botscintigrafie, MRI of CT) de voorkeur heeft.

- Voor stabiele fracturen is onderarmgips zonder immobilisatie van de duim adequaat.

- Instabiele fracturen en proximale poolfracturen komen in aanmerking voor een open of percutane behandeling.

- Behalve het type fractuur moeten ook patiëntspecifieke eisen meewegen in de besluitvorming over de geschiktste behandeling.

Ned Tijdschr Geneeskd. 2007;151:742-7