Risico van het ontstaan van ventrikelfibrilleren bij patiënten met Wolff-Parkinson-White-syndroom

A 16-year-old boy suddenly fell off his stool, a 26-year-old man had persistent palpitations and a 29-year-old man was reanimated without an incriminating anamnesis. The diagnosis ‘Wolff-Parkinson-White(WPW)-syndrome’ was made in all three cases. The boy died as a result of postanoxic neurological injury; in the two men, further cardiac rhythm disturbances were prevented by interrupting the accessory atrioventricular connection via radiofrequency catheter ablation. In ECG databases, a WPW-pattern is encountered in 1-3 of 1000 electrocardiograms. Atrial fibrillation with 1:1 conduction via the accessory pathway, leading to ventricular fibrillation, is the most common cause of sudden death in WPW-patients. In some cases, atrial fibrillation with a rapid ventricular response is the first sign of the syndrome. The risk of sudden death in these patients is estimated to be 0.0-0.6 per patient per year and cannot be predicted easily. Curative treatment is possible in the form of radiofrequency catheter ablation.

Samenvatting

Een 16-jarige jongen viel plotseling van zijn kruk, een 26-jarige man had aanhoudende hartkloppingen en een 29-jarige man was gereanimeerd zonder een belaste voorgeschiedenis. Bij alledrie werd de diagnose ‘Wolff-Parkinson-White(WPW)-syndroom’ gesteld. De jongen overleed door neurologische postanoxische schade; bij de 2 mannen werden verdere hartritmestoornissen voorkomen door onderbreking van de extra atrioventriculaire verbinding door radiofrequente katheterablatie. Het WPW-patroon komt voor bij 1-3 per 1000 ECG's in ECG-databases. Het grootste risico bij WPW-patiënten is het ontstaan van ventrikelfibrilleren als gevolg van 1:1-voortgeleiding van boezemfibrilleren over de extra verbinding; soms is dit een eerste uiting van het WPW-syndroom. Het risico hierop is 0,0-0,6 per patiënt per jaar en niet goed te voorspellen. Curatieve behandeling is mogelijk in de vorm van radiofrequente katheterablatie.