Niet-steroïde anti-inflammatoire medicijnen (NSAID's) met minder bijwerkingen door selectieve remming van cyclo-oxygenase-2

The efficacy and the adverse effects of non-steroid anti-inflammatory drugs (NSAIDs) are related mostly to inhibition of cyclo-oxygenase (COX), the main enzyme in prostaglandin synthesis. There are two isoenzymes: COX-1, mostly involved in the production of prostaglandins that are important for the normal function of the organism, such as protection of the stomach, vascular homeostasis and kidney function, and COX-2 which is induced by proinflammatory stimuli and is mostly present in inflammatory cells.

Conceivably, the COX-1 and COX-2 functions are not separated very strictly. For instance, COX-2 may also come to expression as a reaction to physiological stimuli not connected with an inflammation.

It is not yet clear how COX-2 selectivity can best be assessed. The degree of selectivity depends among other things on the test used and the time interval after which the activity is read. Because of the variable findings it is important to rank different NSAIDs on the basis of one and the same test.

Use of NSAIDs that mostly inhibit COX-2 appears to result in reduction of the risk of gastric ulcer development. It is to be expected that the selective COX-2 inhibitors now being developed will make the use of NSAIDs even safer.

Samenvatting

De werkzaamheid en de bijwerkingen van niet-steroïde anti-inflammatoire geneesmiddelen (NSAID's) berusten vooral op remming van cyclo-oxygenase (COX), het belangrijkste enzym in de prostaglandinesynthese. Er zijn 2 iso-enzymen: COX-1, dat vooral betrokken is bij de productie van prostaglandinen die van belang zijn voor het normale functioneren van het organisme, zoals maagprotectie, vasculaire homeostase en nierfunctie, en COX-2, dat wordt geïnduceerd door pro-inflammatoire stimuli en voornamelijk in ontstekingscellen aanwezig is.

De COX-1- en COX-2-functies zijn mogelijk niet zeer strikt gescheiden. Zo kan COX-2 ook tot expressie komen als reactie op fysiologische stimuli die niet met een ontsteking samenhangen.

Het is nog onduidelijk hoe COX-2-selectiviteit het beste kan worden beoordeeld. De mate van selectiviteit hangt onder andere samen met de test die wordt gebruikt en de tijd waarna de activiteit wordt afgelezen. In verband met de wisselende bevindingen is het van belang naar een rangorde van de verschillende NSAID's in eenzelfde test te kijken.

Gebruik van NSAID's die vooral COX-2 remmen, lijkt verminderde kans te geven op het ontstaan van een maagulcus. Naar verwachting zullen de nu in ontwikkeling zijnde selectieve COX-2-remmers het gebruik van NSAID's nog veiliger maken.